അല്‍ഹശ്ര്‍ – സൂക്തങ്ങള്‍: 23

هُوَ ٱللَّهُ ٱلَّذِى لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ٱلْمَلِكُ ٱلْقُدُّوسُ ٱلسَّلَٰمُ ٱلْمُؤْمِنُ ٱلْمُهَيْمِنُ ٱلْعَزِيزُ ٱلْجَبَّارُ ٱلْمُتَكَبِّرُ ۚ سُبْحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿٢٣﴾

(23)അവനാകുന്നു അല്ലാഹു. അവനല്ലാതെ ദൈവമേതുമില്ല. അവന്‍ രാജാവാകുന്നു. പരമ പരിശുദ്ധന്‍. പരമ രക്ഷ. അഭയദായകന്‍. സര്‍വനിയന്താവ്. എന്തിനെയും അതിജയിക്കുന്നവന്‍. സകലവും അടക്കി ഭരിക്കുന്നവന്‍. മഹോന്നതനായി വാഴുന്നവന്‍. ജനം ആരോപിക്കുന്ന പങ്കാളിത്തങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം എത്രയോ പരിശുദ്ധനാണവന്‍.

23- ആയത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ച അല്‍മലിക് എന്ന പദത്തിന്റെ താല്‍പര്യം രാജാവ് അവന്‍ മാത്രമാകുന്നു എന്നാണ്. ‘മലിക്’ എന്ന പദം നിരുപാധികമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അത്, അവന്‍ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക പ്രദേശത്തിന്റെയോ രാജ്യത്തിന്റെയോ മാത്രം രാജാവല്ലെന്നും, മറിച്ച് സര്‍വലോകത്തിന്റെയും രാജാവാണെന്നുമുള്ള അര്‍ഥവും കൂടി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ അധികാരവും ശാസനയും പ്രപഞ്ചമഖിലത്തെയും വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സകല വസ്തുക്കള്‍ക്കും അവന്‍ ഉടമയാണ്. എല്ലാ വസ്തുവും അവന്റെ അധികാരത്തിനും കൈകാര്യത്തിനും ഭരണത്തിനും വിധേയമാകുന്നു. അവന്റെ പരമാധികാരത്തെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന യാതൊന്നുമില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ രാജാധികാരം പരിമിതമോ ആലങ്കാരികമോ ആയ അര്‍ഥത്തിലുള്ളതല്ല. മറിച്ച്, സമഗ്രവും സമ്പൂര്‍ണവുമായ അക്ഷരാര്‍ഥത്തിലുള്ള രാജാധികാരമാണ്. എന്നല്ല, യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ‘പരമാധികാരം’ എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന സംഗതി വല്ലയിടത്തും കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കില്‍ അത് അല്ലാഹുവിന്റെ രാജത്വത്തില്‍ മാത്രമാകുന്നു. എന്നാല്‍, ഖുര്‍ആന്‍ അല്ലാഹു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രാജാവാണെന്ന് പ്രസ്താവിച്ച് മതിയാക്കിയിട്ടില്ല. അവന്‍ പരിശുദ്ധനും പരമ സുരക്ഷിതനും അഭയദാതാവും സര്‍വനിയന്താവും അജയ്യനും സര്‍വാധിപതിയും സ്വയം മഹത്ത്വമേറിയവനും സ്രഷ്ടാവും നിയന്ത്രകനും രൂപകല്‍പന ചെയ്യുന്നവനുമാകുന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കുകകൂടി ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആയത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ച ‘ഖുദ്ദൂസ്’ എന്ന പദത്തിനര്‍ഥം, അല്ലാഹുവിന്റെ സത്ത ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ന്യൂനതയോ വൈകല്യമോ വികൃതഗുണമോ കാണപ്പെടുന്നതില്‍നിന്ന് അതീതവും ഉന്നതവും, എന്തെങ്കിലും തിന്‍മ സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത വിധം അത്യന്തം പരിശുദ്ധവുമാകുന്നു എന്നാണ്. പരമവിശുദ്ധി എന്നത് പരമാധികാരത്തിന്റെ പ്രാഥമികമായ അനിവാര്യതകളിലൊന്നാണെന്ന് ഇവിടെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെ ആയത്തില്‍ അല്ലാഹു ‘അസ്സലാം’ ആണെന്നാണ് പറയുന്നത്. അതിന്റെ താല്‍പര്യം അവന്‍ സമ്പൂര്‍ണ സുരക്ഷയാണ് എന്നാകുന്നു. ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വിപത്തോ ദൗര്‍ബല്യമോ ക്ഷയമോ ബാധിക്കുന്നതില്‍നിന്നും, എപ്പോഴെങ്കിലും തന്റെ സമ്പൂര്‍ണതക്ക് കോട്ടം തട്ടുന്നതില്‍നിന്നും പരമസുരക്ഷിതമാണവന്റെ സത്ത. തന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് അഭയം നല്‍കുന്നവനാണ് എന്ന അര്‍ഥത്തിലാണ് അല്ലാഹുവിനെ മുഅ്മിന്‍ എന്ന് ആയത്തില്‍ പറയുന്നത്. അതായത്, അവന്‍ അവരോട് അനീതി ചെയ്യുകയോ അവരുടെ അവകാശം ഹനിക്കുകയോ പ്രതിഫലം പാഴാക്കുകയോ അവരോട് ചെയ്ത വാഗ്ദത്തം ലംഘിക്കുകയോ ചെയ്യുമെന്ന ഭയത്തില്‍നിന്ന് അവന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ തികച്ചും നിര്‍ഭയരാകുന്നു. ഇവിടെ ആര്‍ക്കാണവന്‍ അഭയം നല്‍കുക എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. കേവലം മുഅ്മിന്‍ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവന്റെ രക്ഷ പ്രപഞ്ചത്തിന് മുഴുക്കെ അതിലെ ഓരോ വസ്തുവിനും ഉണ്ടെന്ന ആശയമാണ് ഇതില്‍നിന്ന് പ്രകാശിതമാകുന്നത്. ആയത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ‘അല്‍മുഹയ്മിന്‍’ എന്ന പദത്തിന് മൂന്നര്‍ഥങ്ങളുണ്ട്: ഒന്ന്, മേല്‍നോട്ടം ചെയ്യുന്നവനും സൂക്ഷിപ്പുകാരനും. രണ്ട്, ആരെന്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാക്ഷി. മൂന്ന്, സൃഷ്ടികളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നിവൃത്തിക്കുന്നവന്‍. അതായത്, മനുഷ്യന്റെ ജീവിതാവശ്യങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തവന്‍. ഇവിടെ ‘മുഹൈമിന്‍’ എന്ന പദവും നിരുപാധികമായിട്ടാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവന്‍ ആരുടെ മേല്‍നോട്ടക്കാരനാണ്, സാക്ഷിയാണ്, ഉത്തരവാദിത്വമേറ്റവനാണ് എന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുമില്ല. അവന്‍ സകല സൃഷ്ടികളുടെയും നിയന്താവും എല്ലാവരുടെയും കര്‍മസാക്ഷിയും സകല പ്രാപഞ്ചിക വസ്തുക്കളുടെയും പരിപാലകനും ആവശ്യങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമേറ്റവനുമാണെന്ന ആശയത്തെ അത് സ്വയം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. ‘അല്‍അസീസ്’ എന്ന പദത്തിനര്‍ഥം ആര്‍ക്കും എതിരിടാനാവാത്തവണ്ണം പ്രബലമായ അസ്തിത്വം എന്നാണ്. അവന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ധിക്കരിക്കാനാര്‍ക്കും കഴിയില്ല. എല്ലാവരും അവന്റെ മുന്നില്‍ നിസ്സഹായരും ബലഹീനരുമാണ്. ‘അല്‍ജബ്ബാര്‍’ എന്ന പദത്തിന് ബലം പ്രയോഗിച്ച് ശരിയാക്കുക, സംസ്‌കരിക്കുക എന്നൊക്കെയാണര്‍ഥം. ‘ജബ്ര്‍’ എന്ന പദം അറബിഭാഷയില്‍ ചിലപ്പോള്‍ സംസ്‌കരിക്കുക എന്ന അര്‍ഥത്തിലും ചിലപ്പോള്‍ ബലപ്രയോഗം എന്ന അര്‍ഥത്തിലുമാണ് ഉപയോഗിക്കാറുള്ളത് എങ്കിലും അതിന്റെ മൗലികമായ അര്‍ഥം സംസ്‌കരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ബലം പ്രയോഗിക്കുക എന്നാണ്. അല്ലാഹു ജബ്ബാറാണ് എന്ന് പറയുന്നതിനര്‍ഥം ഇതാണ്: അല്ലാഹു അവന്റെ പ്രാപഞ്ചിക വ്യവസ്ഥ ബലമായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. അവന്റെ ഇച്ഛകള്‍ യുക്തിഭദ്രമാകുന്നു. ബലമായി നടപ്പാക്കുന്നതാകുന്നു. കൂടാതെ ജബ്ബാര്‍ എന്ന പദം ഔന്നത്യം, ഗാംഭീര്യം എന്ന ആശയത്തെക്കൂടി ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. ഫലം പറിച്ചെടുക്കുക എളുപ്പമല്ലാത്തവണ്ണം ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ഈന്തപ്പനയെയും ഗംഭീരമായ പ്രവൃത്തികളെയും അറബിഭാഷയില്‍ ജബ്ബാര്‍ എന്ന് വിശദീകരിക്കാറുണ്ട്. ‘അല്‍മുതകബ്ബിര്‍’ എന്ന പദത്തിന് രണ്ടര്‍ഥമുണ്ട്: ഒന്ന്, അവന്‍ ഉന്നതനായിത്തീരുന്നവനല്ല; മറിച്ച്, സ്വയം ഔന്നത്യമുള്ളവനാണ്. രണ്ട്, അവന്‍ ഉന്നതനാകുന്നു. ഉന്നതനായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യനോ ചെകുത്താനോ ഇതര സൃഷ്ടികള്‍ക്കോ ഔന്നത്യമില്ല. അതുകൊണ്ട്, അവര്‍ സ്വയം ഉന്നതരായി കരുതുന്നതും ഘോഷിക്കുന്നതും കള്ളവും നികൃഷ്ടമായ ന്യൂനതയുമാകുന്നു. നേരെമറിച്ച്, അല്ലാഹു യഥാര്‍ഥത്തില്‍ത്തന്നെ ഉന്നതനാണ്. എന്നല്ല, സത്യം അവന് മാത്രമുള്ളതാണ്. അവനെയപേക്ഷിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല വസ്തുക്കളും നിസ്സാരമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവന്‍ ഉന്നതനാവുകയെന്നതും ഉന്നതനായിത്തന്നെയിരിക്കുക എന്നതും പൊള്ളയായ അവകാശവാദമോ നാട്യമോ അല്ല; തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ഥ്യമാണ്. അതവന്റെ ഒരു കേവല ഗുണമല്ല; മറിച്ച്, അവനല്ലാത്ത മറ്റാരിലും കാണപ്പെടാത്ത വിശിഷ്ടതയാണ്. ജനം ആരോപിക്കുന്ന പങ്കാളിത്തങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം പരിശുദ്ധനാണവന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ താല്‍പര്യമിതാണ്, അവന്റെ അധികാരാവകാശങ്ങളിലോ കഴിവുകളിലോ ഗുണങ്ങളിലോ അല്ലെങ്കില്‍ സത്തയിലോ വല്ല സൃഷ്ടികളെയും പങ്കാളികളാക്കുന്ന ആരും യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഭയങ്കരമായ കളവാണ് പറയുന്നത്. ഏതര്‍ഥത്തിലായാലും പങ്കാളിയുണ്ടാകുന്നതില്‍നിന്ന് എത്രയോ അതീതനും പരിശുദ്ധനുമാണ് അല്ലാഹു.

അവനാണ് = هُوَ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
യാതൊരുവന്‍ = الَّذِي
ഒരു ദൈവവുമില്ല = لَا إِلَٰهَ
അവനല്ലാതെ = إِلَّا هُوَ
രാജാവ് = الْمَلِكُ
അതീവ പരിശുദ്ധന്‍ = الْقُدُّوسُ
സമാധാനദായകന്‍ = السَّلَامُ
അഭയദാതാവ് = الْمُؤْمِنُ
മേല്‍നോട്ടക്കാരന്‍ = الْمُهَيْمِنُ
അജയ്യന്‍ = الْعَزِيزُ
പരമാധികാരി = الْجَبَّارُ
മഹോന്നതന്‍ = الْمُتَكَبِّرُۚ
അല്ലാഹു ഏറെ പരിശുദ്ധന്‍ = سُبْحَانَ اللَّهِ
അവര്‍ പങ്കുചേര്‍ക്കുന്നതില്‍നിന്ന് = عَمَّا يُشْرِكُونَ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *