മുഹമ്മദ് – സൂക്തങ്ങള്‍:3-6

ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱتَّبَعُوا۟ ٱلْبَٰطِلَ وَأَنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّبَعُوا۟ ٱلْحَقَّ مِن رَّبِّهِمْ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَٰلَهُمْ﴿٣﴾ فَإِذَا لَقِيتُمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فَضَرْبَ ٱلرِّقَابِ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا۟ ٱلْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّۢا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَآءً حَتَّىٰ تَضَعَ ٱلْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ۚ ذَٰلِكَ وَلَوْ يَشَآءُ ٱللَّهُ لَٱنتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَٰكِن لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُم بِبَعْضٍۢ ۗ وَٱلَّذِينَ قُتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَٰلَهُمْ﴿٤﴾ سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ﴿٥﴾ وَيُدْخِلُهُمُ ٱلْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ﴿٦﴾


(3) ഇതെന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ നിഷേധികള്‍ മിഥ്യയെ പിന്‍പറ്റി. വിശ്വാസികളോ, അവരുടെ റബ്ബിങ്കല്‍നിന്നുള്ള സത്യത്തെയും പിന്തുടര്‍ന്നു. ഈവിധം അല്ലാഹു മനുഷ്യര്‍ക്ക് അവരുടെ ശരിയായ അവസ്ഥ വിവരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു.

(4) അതിനാല്‍, യുദ്ധത്തില്‍ സത്യനിഷേധികളോട് ഏറ്റുമുട്ടിയാല്‍ കഴുത്തിന് വെട്ടുക തന്നെ. അങ്ങനെ ശത്രുക്കളെ നന്നായി ഒതുക്കിയാല്‍ പിന്നെ തടവുകാരെ പിടിച്ചുകെട്ടിക്കൊള്ളുക. അനന്തരം ഔദാര്യം കാണിക്കുകയോ മോചനദ്രവ്യം ഈടാക്കുകയോ ചെയ്യാന്‍ (നിങ്ങള്‍ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്), യുദ്ധം ശമിക്കുന്നതുവരെയാണിത്. ഇതാകുന്നു നിങ്ങള്‍ക്ക് നിര്‍വ്വഹിക്കാനുള്ള ദൗത്യം. അല്ലാഹുവിനു വേണമെങ്കില്‍ നേരിട്ടുതന്നെ അവരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാമായിരുന്നു. നിങ്ങളിലൊരു വിഭാഗത്തെ മറ്റു വിഭാഗത്താല്‍ പരീക്ഷിക്കേണ്ടതിനത്രെ (അവന്‍ ഈ രീതി സ്വീകരിച്ചത്). അല്ലാഹുവിന്റെ മാര്‍ഗത്തില്‍ വധിക്കപ്പെട്ടവരുണ്ടല്ലോ, അവരുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ അവന്‍ ഒരിക്കലും പാഴാക്കുകയില്ല.

(5) അവന്‍ അവര്‍ക്ക് മാര്‍ഗദര്‍ശനമരുളും. അവരുടെ അവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുത്തും.

(6) അവരെ പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

3- ‘അല്ലാഹു മനുഷ്യര്‍ക്ക് അവരുടെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നു’ എന്നതിന്റെ ശരിയായ ആശയമിതാകുന്നു: അല്ലാഹു ഇവ്വിധം രണ്ടു കക്ഷികള്‍ക്കും അവരവരുടെ നിലപാടുകള്‍ യഥാവിധം വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു: ഒരു കക്ഷി മിഥ്യയില്‍ ശഠിച്ചുനില്‍ക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് അല്ലാഹു അവരുടെ സകല അധ്വാനപരിശ്രമങ്ങളെയും നിഷ്ഫലമാക്കിക്കളഞ്ഞു. രണ്ടാം കക്ഷി സത്യത്തെ പിന്തുടരാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതുകൊണ്ട് അല്ലാഹു അവരെ തിന്മകളില്‍നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കുകയും അവരുടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

4- ഈ സൂക്തം യുദ്ധകല്‍പന ആഗതമായശേഷം യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പായി അവതരിച്ചതാണെന്ന് ഈ സൂക്തത്തിലെ പദങ്ങളില്‍നിന്നും ഇതിന്റെ മുമ്പിലും പിമ്പിലുമുള്ള സൂക്തങ്ങളില്‍നിന്നും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. ‘നിങ്ങള്‍ യുദ്ധത്തില്‍ സത്യനിഷേധികളോട് ഏറ്റുമുട്ടിയാല്‍’ എന്ന വാക്ക്, അവരുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടല്‍ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നും ഏറ്റുമുട്ടുകയാണെങ്കില്‍ എന്തു നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കേണ്ടതെന്ന് പഠിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ സൂക്തത്തിലെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ യുദ്ധനിയമങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച പ്രാഥമിക നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന പ്രഥമ സൂക്തമാണിത്. ഈ സൂക്തം എന്തെല്ലാം വിധികള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു, നബിയും സ്വഹാബത്തും അവ നടപ്പാക്കിയതെങ്ങനെ, ഈ സൂക്തത്തില്‍നിന്നും നബിചര്യയില്‍നിന്നും കര്‍മശാസ്ത്ര പണ്ഡിതന്‍മാര്‍ നിര്‍ധാരണം ചെയ്തതെന്തെല്ലാം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഇനി പറയുന്നു: ഒന്ന്: യുദ്ധത്തില്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ യഥാര്‍ഥ ലക്ഷ്യമായിരിക്കേണ്ടത് ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണശേഷി നശിപ്പിക്കുകയാകുന്നു. അവര്‍ യുദ്ധംചെയ്യാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവരാവുകയും അങ്ങനെ യുദ്ധം അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ ലക്ഷ്യം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ശത്രുപക്ഷത്തെ ആളുകളെ പിടികൂടുന്നതില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടുകൂടാ. ശത്രുസൈന്യം നന്നായി ചതയ്ക്കപ്പെടുകയും യുദ്ധരംഗത്ത് അവരിലെ കുറച്ചാളുകള്‍ അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ മാത്രമേ തടവുകാരെ പിടിക്കുന്നതില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാവൂ. മോചനദ്രവ്യം നേടാനോ അടിമകളെ ശേഖരിക്കാനോ ഉള്ള ആര്‍ത്തിയാല്‍ യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ ലക്ഷ്യം വിസ്മരിക്കപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിനാണ് അറബികള്‍ക്ക് ആദ്യമേ ഈ നിര്‍ദേശം നല്‍കുന്നത്. രണ്ട്, യുദ്ധത്തില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ടവരെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു: അവരെ സൗജന്യമായി വിട്ടയക്കാനും അവരില്‍നിന്ന് മോചനദ്രവ്യം ഈടാക്കാനും നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. തടവുകാരെ വധിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന പൊതുനിയമം ഇതില്‍നിന്ന് നിര്‍ധാരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു ഉമര്‍, ഹസന്‍ ബസ്വരി, അത്വാഅ്, ഹമ്മാദുബ്‌നു അബീസുലൈമാന്‍ എന്നിവര്‍ ഈ നിയമത്തെ പ്രസ്തുത സൂക്തത്തിന്റെ പൊതുതാല്‍പര്യമായി വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ആ നിലയില്‍ തികച്ചും ശരിയുമാകുന്നു. അവര്‍ പറയുന്നു: ഭടന്‍ വധിക്കപ്പെടാന്‍ അര്‍ഹനാവുന്നത് യുദ്ധവേളയിലാണ്. യുദ്ധം അവസാനിക്കുകയും തടവുകാരന്‍ നമ്മുടെ പിടിയിലാവുകയും ചെയ്താല്‍ അവനെ വധിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ഇബ്‌നു ജരീറും അബൂബക്ര്‍ ജസ്സ്വാസ്വും നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: ഹജ്ജാജുബ്‌നു യൂസുഫ് ഒരു യുദ്ധത്തടവുകാരനെ അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു ഉമറിനെ ഏല്‍പിക്കുകയും അയാളെ കൊല്ലാന്‍ നിര്‍ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു ഉമര്‍ അതിന് കൂട്ടാക്കിയില്ല. അദ്ദേഹം ഈ സൂക്തം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്, ബന്ധിതനായ അവസ്ഥയില്‍ ആരെയും കൊല്ലാന്‍ കല്‍പനയില്ല എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു. മൂന്ന്, എന്നാല്‍ ഈ സൂക്തം വധത്തെ സ്പഷ്ടമായി വിലക്കിയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് നബി അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും താല്‍പര്യവും മനസ്സിലാക്കിത്തരികയും തദനുസാരം പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകാണിച്ചുതരികയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക കാരണങ്ങളാല്‍, ഒന്നോ അതിലധികമോ തടവുകാരെ വധിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന് ബോധ്യപ്പെടുന്ന പക്ഷം അവ്വിധം ചെയ്യാവുന്നതാണ്. ഇതൊരു പൊതുനിയമമല്ല. അനിവാര്യമായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ മാത്രമേ അതുപയോഗിക്കപ്പെടൂ. ബദ്ര്‍ യുദ്ധത്തിലെ 70 തടവുകാരില്‍ ഉഖ്ബതുബ്‌നു അബീമുഐത്വിനെയും നദ്‌റുബ്‌നുല്‍ ഹാരിഥിനെയും മാത്രമാണ് ഇതനുസരിച്ച് വധിച്ചത്. ഉഹുദ് യുദ്ധത്തിലെ തടവുകാരില്‍നിന്ന് അബൂഉസ്സയെ ആണ് വധിച്ചത്. ബനൂഖുറൈള യുദ്ധത്തില്‍ തീര്‍പ്പുകല്‍പിക്കാന്‍ തിരുമേനി സഅ്ദുബ്‌നു മുആദിനെ ചുമതലപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എടുത്ത തീര്‍പ്പ് അവരിലെ പുരുഷന്‍മാരെ വധിക്കാനായിരുന്നു. അങ്ങനെ അവര്‍ വധിക്കപ്പെട്ടു. ഖൈബര്‍ യുദ്ധത്തിലെ തടവുകാരില്‍ വധിക്കപ്പെട്ടത് കിനാന ഇബ്‌നു അബില്‍ ഹുഖൈഖ് മാത്രമായിരുന്നു. അയാളുടെ കരാര്‍ലംഘനമായിരുന്നു അതിനു കാരണം. മക്കാ വിമോചനത്തെതുടര്‍ന്ന് മക്കാവാസികള്‍ക്ക് പൊതുമാപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ ഏതാനും വ്യക്തികളെ മാപ്പിന്റെ പരിധിയില്‍നിന്ന് മാറ്റിനിര്‍ത്തുകയും അവരെ പിടികിട്ടുന്നവര്‍ കൊന്നുകളയണമെന്ന് കല്‍പിക്കുകയുമുണ്ടായി. ഈ അപവാദങ്ങള്‍ ഒഴിച്ചുനിര്‍ത്തിയാല്‍ യുദ്ധത്തടവുകാരെ വധിക്കുക തിരുമേനിയുടെ സാധാരണ സമ്പ്രദായമായിരുന്നില്ല. അതുതന്നെയായിരുന്നു ഖുലഫാഉര്‍റാശിദയുടെയും രീതി. അവരുടെ കാലത്ത് യുദ്ധത്തടവുകാരെ വധിച്ച സംഭവങ്ങള്‍ അത്യപൂര്‍വമായേ കാണപ്പെടുന്നുള്ളൂ. ഓരോ സംഭവത്തിലും ഏതെങ്കിലും സവിശേഷ കാരണങ്ങളുടെ പേരിലായിരുന്നു വധം നടത്തിയത്. ഉമറുബ്‌നുഅബ്ദില്‍ അസീസ് പോലും തന്റെ ഭരണകാലത്ത് ആകെ ഒരേയൊരു യുദ്ധത്തടവുകാരനെയാണ് വധിച്ചിട്ടുള്ളത്. അയാള്‍ മുസ്‌ലിംകളെ വളരെയേറെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. ഈ വസ്തുതകളെ ആധാരമാക്കിക്കൊണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം ഫുഖഹാക്കള്‍ വാദിക്കുന്നു: ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന് അനിവാര്യമെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുന്ന വേളകളില്‍ യുദ്ധത്തടവുകാരനെ വധിക്കാന്‍ അധികാരമുണ്ടായിരിക്കും. എന്നാല്‍, അത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഗവണ്‍മെന്റാണ്. ഒരു പടയാളി അയാള്‍ക്കു തോന്നിയ യുദ്ധത്തടവുകാരെ വധിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. എന്നാല്‍, ഒരു തടവുകാരന്‍ ഒളിച്ചോടുമെന്നോ അല്ലെങ്കില്‍ ഭയങ്കരമായ ആപത്തുണ്ടാക്കുമെന്നോ ഭയപ്പെടേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടായാല്‍, അത്തരം സാഹചര്യം അനുഭവപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് അയാളെ വധിക്കാന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരിക്കും. നാല്, യുദ്ധത്തടവുകാരെ സംബന്ധിച്ച പൊതുനിയമം, അവരോട് ഔദാര്യം കാണിക്കുകയോ മോചനദ്രവ്യം ഈടാക്കി മോചിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഔദാര്യം കാണിക്കുക എന്നതില്‍ നാല് കാര്യങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു: ഒന്ന്, ബന്ധനാവസ്ഥയില്‍ അവരോട് നല്ല നിലയില്‍ പെരുമാറുക. രണ്ട്, വധിക്കുകയോ ആജീവനാന്തം തടവിലിടുകയോ ചെയ്യാതെ, അവരെ ഭൃത്യരാക്കി മുസ്‌ലിംകളായ വ്യക്തികള്‍ക്ക് ഏല്‍പിച്ചുകൊടുക്കുക. മൂന്ന്, ജിസ്‌യ ചുമത്തി ദിമ്മികളാക്കുക. നാല്, പ്രതിഫലം സ്വീകരിക്കാതെ വിട്ടയക്കുക. മോചനദ്രവ്യം ഈടാക്കുന്നതിന് മൂന്ന് രൂപങ്ങളുണ്ട്: ഒന്ന്, പ്രതിഫലം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിട്ടയക്കുക. രണ്ട്, മോചനത്തിനുള്ള ഉപാധിയെന്ന നിലയില്‍ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക സേവനം ചെയ്യിച്ചശേഷം വിട്ടയക്കുക. മൂന്ന്, ശത്രുക്കളുടെ കൈവശമുള്ള തങ്ങളുടെ തടവുകാര്‍ക്ക് പകരം കൈമാറുക. വ്യത്യസ്തമായ ഈ രൂപങ്ങളെല്ലാം നബിയും സ്വഹാബത്തും വ്യത്യസ്ത ഘട്ടങ്ങളില്‍ സന്ദര്‍ഭോചിതം പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒരു രൂപം മാത്രം നടപ്പിലാക്കണമെന്ന് ദൈവിക ശരീഅത്ത് ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിനോട് നിഷ്‌കര്‍ഷിച്ചിട്ടില്ല. അപ്പപ്പോള്‍ ഉചിതമെന്ന് കാണുന്ന രൂപം ഓരോ സന്ദര്‍ഭത്തിലും സര്‍ക്കാറിന് സ്വീകരിക്കാവുന്നതാകുന്നു. അഞ്ച്, യുദ്ധത്തടവുകാരന്‍ സര്‍ക്കാറിന്റെ തടവിലായിരിക്കുമ്പോള്‍, അയാളുടെ ആഹാരം, വസ്ത്രം, രോഗിയോ പരിക്കേറ്റവനോ ആണെങ്കില്‍ ചികിത്സ എന്നിവ സര്‍ക്കാറിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് നബിയുടെയും സ്വഹാബത്തിന്റെയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെ സ്ഥിരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തടവുകാരനെ പട്ടിണിക്കിടാനോ നഗ്നനാക്കാനോ മര്‍ദിക്കാനോ ഇസ്‌ലാമിക ശരീഅത്ത് അനുവദിക്കുന്നില്ല. നേരെമറിച്ച്, അവരോട് നന്നായി വര്‍ത്തിക്കാനും ആതിഥ്യമര്യാദയോടെ പെരുമാറാനുമാണ് നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. നബിചര്യയില്‍ അതിന്റെ പ്രായോഗികമായ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണാവുന്നതുമാണ്. ബദ്ര്‍ യുദ്ധത്തില്‍ പിടികൂടപ്പെട്ടവരെ വിവിധ സ്വഹാബികളുടെ വീടുകളില്‍ ബന്ധിതരാക്കിക്കൊണ്ട് തിരുമേനി അരുളി: ‘ഈ ബന്ദികളോട് നന്നായി വര്‍ത്തിക്കണം.’ അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു തടവുകാരനായിരുന്ന അബൂ അസീസ് പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ”എന്നെ ബന്ധനത്തില്‍ പാര്‍പ്പിച്ചിരുന്ന അന്‍സ്വാരികുടുംബം എനിക്ക് രാവിലെയും വൈകിയിട്ടും റൊട്ടി തന്നിരുന്നു. അവരോ, വെറും കാരക്ക തിന്നാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്…..” മറ്റൊരു തടവുകാരനായിരുന്ന സുഹൈലുബ്‌നു അംറിനെക്കുറിച്ച് ചിലര്‍ തിരുമേനിയോട് പറഞ്ഞു: ”അയാള്‍ വലിയ തീപ്പൊരി പ്രസംഗകനാണ്. തിരുമേനിക്കെതിരില്‍ അയാള്‍ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അയാളുടെ പല്ലുകൊഴിക്കാന്‍ കല്‍പിച്ചാലും.” തിരുമേനി പറഞ്ഞു: ”ഞാന്‍ അയാളുടെ പല്ലുകൊഴിച്ചാല്‍ അല്ലാഹു എന്റെയും പല്ല്‌കൊഴിക്കും–ഞാന്‍ പ്രവാചകനാണെങ്കിലും” (സീറതു ഇബ്‌നിഹിശാം). തടവുകാരനായി ഹാജരാക്കപ്പെട്ട യമാമയിലെ മുഖ്യനായിരുന്ന സുമാമതുബ്‌നു ഉസാലിന് തടവില്‍ക്കഴിഞ്ഞ കാലത്തെല്ലാം നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ കല്‍പനപ്രകാരം മേത്തരം ഭക്ഷണവും പാലും ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു (ഇബ്‌നുഹിശാം). ഇതുതന്നെയായിരുന്നു സ്വഹാബത്തിന്റെയും രീതി. അവരുടെ കാലത്തും യുദ്ധത്തടവുകാരോട് മോശമായി പെരുമാറിയതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയില്ല. ആറ്, തടവുകാരെ എന്നെന്നും തടവറയില്‍ പാര്‍പ്പിക്കുകയും സര്‍ക്കാര്‍ ബലാല്‍ക്കാരം അവരെക്കൊണ്ട് തൊഴിലെടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമ്പ്രദായം ഇസ്‌ലാം തീരെ സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. തടവുകാരനുമായി അല്ലെങ്കില്‍ അയാളുടെ ജനവുമായി യുദ്ധത്തടവുകാരുടെ കൈമാറ്റത്തിനോ മോചനദ്രവ്യ ഇടപാടിനോ സാധിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അയാളോട് ഔദാര്യം കാണിക്കാന്‍ ഇസ്‌ലാം നിശ്ചയിച്ച രീതി ഇതാണ്: അവരെ ഭൃത്യരാക്കി വ്യക്തികളുടെ അധീനത്തില്‍ ഏല്‍പിച്ചുകൊടുക്കുകയും അവരോട് നല്ല നിലയില്‍ വര്‍ത്തിക്കണമെന്ന് യജമാനന്‍മാരോട് നിര്‍ദേശിക്കുകയും ചെയ്യുക. നബിയുടെ കാലത്തും സ്വഹാബത്തിന്റെ കാലത്തും ഈ സമ്പ്രദായം അനുവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത് അനുവദനീയമാണെന്നതില്‍ കര്‍മശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ ഏകകണ്ഠരാണ്. ഇവ്വിഷയകമായി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ഒരു സംഗതി ഇതാണ്: ഒരാള്‍ തടവിലാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കുകയും പിന്നെ എങ്ങനെയോ പിടികൂടപ്പെടുകയും ചെയ്താല്‍ അയാള്‍ മോചിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു. എന്നാല്‍, തടവിലായശേഷമോ വല്ലവരുടെയും ഉടമസ്ഥതയിലായശേഷമോ ഒരാള്‍ മുസ്‌ലിമായാല്‍ ഇസ്‌ലാം അയാളുടെ മോചനത്തിന് നിമിത്തമാകുന്നതല്ല. മുസ്‌നദ് അഹ്മദും തിര്‍മിദിയും മുസ്‌ലിമും ഇംറാനുബ്‌നു ഹുസൈനില്‍നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: ഉഖൈല്‍ ഗോത്രക്കാരനായ ഒരാള്‍ തടവുകാരനായി ഹാജരാക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു: ”ഞാന്‍ ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.” നബി അരുള്‍ ചെയ്തു: നീ സ്വതന്ത്രനായിരിക്കുമ്പോഴാണ് പറഞ്ഞിരുന്നതെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും നീ രക്ഷപ്പെടുമായിരുന്നു. ഇതേ സംഗതി ഉമറും പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്: ഇതിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, തടവിലായശേഷം മുസ്‌ലിമാകുന്ന ശത്രു അടിമത്തത്തില്‍നിന്ന് മുക്തനാകുന്നില്ല എന്ന് ഫുഖഹാക്കള്‍ ഏകോപിച്ച് പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് തികച്ചും യുക്തിസഹവുമാകുന്നു. പിടിക്കപ്പെട്ടശേഷം ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ സ്വതന്ത്രനാക്കണം എന്നാണ് നിയമമെങ്കില്‍ ഏതു വിഡ്ഢിക്കും തടവിലായാല്‍ ഉടനെ കലിമ ചൊല്ലി രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് വരുമല്ലോ. ഏഴ്, യുദ്ധത്തടവുകാരോടുള്ള ഔദാര്യത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ രൂപമായി ഇസ്‌ലാം നിശ്ചയിച്ചത് ജിസ്‌യ ചുമത്തി അവരെ ഇസ്‌ലാമിക രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിലുള്ള പ്രജകളാക്കുക എന്നതാകുന്നു. അവര്‍ ഇസ്‌ലാമിക സ്‌റ്റേറ്റില്‍ മുസ്‌ലിംകളെപ്പോലെത്തന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവരായിരിക്കും. ഇമാം മുഹമ്മദ് അസ്സിയറുല്‍ കബീറില്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: അടിമയാക്കുന്നത് അനുവദനീയമാകുന്ന ആരെയും ദിമ്മിയാക്കുന്നതും അനുവദനീയമാകുന്നു. മറ്റൊരിടത്ത് പറയുന്നു: അവര്‍ക്ക് ജിസ്‌യയും അവരുടെ ഭൂമിക്ക് നികുതിയും ചുമത്തിക്കൊണ്ട് അവരെ സ്വതന്ത്രരായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് ഇസ്‌ലാമിക ഭരണകര്‍ത്താക്കള്‍ക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരിക്കുന്നതാകുന്നു. തടവുകാര്‍ വസിച്ചിരുന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ വിമോചിതമായി ഇസ്‌ലാമിക രാഷ്ട്രത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലാണ് സാധാരണയായി ഈ രീതി പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കപ്പെടുക. ഉദാഹരണമായി, നബി ഖൈബര്‍ വാസികളോട് സ്വീകരിച്ച നിലപാട് ഇതായിരുന്നു. ഇറാഖിന്റെ അതിര്‍ത്തിയും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളും മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഉമറും ഇതേരീതി വിപുലമായ തോതില്‍ അവലംബിക്കുകയുണ്ടായി. എട്ട്, ഔദാര്യത്തിന്റെ നാലാമത്തെ രൂപം മോചനദ്രവ്യമോ പിഴയോ ഈടാക്കാതെ വിട്ടയക്കുകയാണ്. ഇതൊരു പ്രത്യേക പരിഗണനയാകുന്നു. ഒരു തടവുകാരന്റെ സാഹചര്യം അപ്രകാരം താല്‍പര്യപ്പെടുന്നുവെന്നോ, ഈ പരിഗണന അയാളെ എന്നെന്നേക്കും നന്ദിയുള്ളവനാക്കുമെന്നോ, അയാളുടെ ശത്രുത ചങ്ങാത്തമായി മാറുമെന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍ അയാള്‍ മുസ്‌ലിമാകുമെന്നോ പ്രതീക്ഷിക്കാമെന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന് ഈ നിലപാട് അവലംബിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ. ഇതൊന്നുമില്ലെങ്കില്‍ ശത്രുജനത്തിലെ ഒരു തടവുകാരനെ വിട്ടയക്കുന്നത്, അയാള്‍ വീണ്ടും ഇസ്‌ലാമിനോട് യുദ്ധംചെയ്യാന്‍ വരുമെങ്കില്‍, ഒരു നിലക്കും നന്‍മയുടെ താല്‍പര്യമായിരിക്കുകയില്ല. നബിയുടെ കാലത്ത് ഇതിന് ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അവയിലെല്ലാം നന്‍മയുടെ വശങ്ങള്‍ പ്രകടമാകുന്നു. ബദ്ര്‍ യുദ്ധത്തിലെ തടവുകാരെ പരാമര്‍ശിച്ച് തിരുമേനി പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി: ”മുത്വ്ഇമുബ്‌നു അദിയ്യ് ജീവിച്ചിരിക്കുകയും എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം ഈ തടവുകാരെക്കുറിച്ച് എന്നോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനുവേണ്ടി ഇവരെ വിട്ടയക്കുമായിരുന്നു” (ബുഖാരി, അബൂദാവൂദ്, മുസ്‌നദ് അഹ്മദ്). തിരുമേനി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതിന്റെ കാരണമിതായിരുന്നു: അദ്ദേഹം ത്വാഇഫില്‍നിന്ന് തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ മുത്വ്ഇം അദ്ദേഹത്തിന് അഭയം നല്‍കി. മുത്വ്ഇമിന്റെ പുത്രന്‍ ആയുധമണിഞ്ഞ് കൊണ്ട് തിരുമേനിയെ സുരക്ഷിതമായി ഹറമിലെത്തിച്ചു. ആ ഉപകാരത്തിന് ഇപ്രകാരം നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ തിരുമേനി ആഗ്രഹിക്കുകയായിരുന്നു. ബുഖാരിയും മുസ്‌ലിമും മുസ്‌നദ് അഹ്മദും നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: യമാമയിലെ തലവനായ സുമാമതുബ്‌നു ഉസാല്‍ തടവുകാരനായി ഹാജരാക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ തിരുമേനി അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു: ”സുമാമാ, താങ്കള്‍ എന്തു വിചാരിക്കുന്നു?” സുമാമ പറഞ്ഞു: ”അങ്ങ് എന്നെ വധിക്കുകയാണെങ്കില്‍ രക്തത്തിന് വളരെ കുറഞ്ഞ വിലയുള്ള ഒരാളെയാണ് അങ്ങ് വധിക്കുന്നത്. എന്നോട് ഔദാര്യം കാട്ടുകയാണെങ്കില്‍, ഔദാര്യം മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളോടാണ് അങ്ങ് ഔദാര്യം കാട്ടുന്നത്. അങ്ങയ്ക്ക് ധനമാണ് വേണ്ടതെങ്കില്‍ ചോദിച്ചുകൊള്ളുക; അത് നല്‍കപ്പെടും.” മൂന്ന് ദിവസം തിരുമേനി ഈ ചോദ്യവും സുമാമ ഈ ഉത്തരവും ആവര്‍ത്തിച്ചു. ഒടുവില്‍ സുമാമയെ വിട്ടയക്കാന്‍ തിരുമേനി ഉത്തരവിട്ടു. മോചിതനായ ഉടനെ സുമാമ അടുത്തുള്ള ഒരു ഈന്തപ്പനത്തോട്ടത്തില്‍ പോയി കുളിച്ചു ശുദ്ധിയായി തിരിച്ചുവന്നു. അനന്തരം കലിമ ചൊല്ലി ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ”ഇന്നലെവരെ എനിക്ക് അങ്ങയോളം വെറുപ്പുള്ള മനുഷ്യനോ അങ്ങയുടെ ദീനോളം വെറുപ്പുള്ള ദീനോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇന്നെനിക്ക് അങ്ങയോളം സ്‌നേഹമുള്ള മനുഷ്യനോ അങ്ങയുടെ ദീനോളം ഞാന്‍ സ്‌നേഹിക്കുന്ന ദീനോ ഇല്ല.” അനന്തരം ഉംറക്കുവേണ്ടി മക്കയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഖുറൈശികളോട് ഇപ്രകാരം വിളംബരം ചെയ്തു: ”ഇനി മുതല്‍ യമാമയിലെ ഒരു വിഭവവും മുഹമ്മദ് അനുമതി നല്‍കുന്നതുവരെ നിങ്ങള്‍ക്ക് എത്തുന്നതല്ല.” യമാമക്കാര്‍ അത് നടപ്പാക്കുകതന്നെ ചെയ്തു. അവസാനം മക്കക്കാര്‍ക്ക് യമാമയില്‍നിന്ന് മക്കയിലേക്കുള്ള ചരക്കുവരവ് നിര്‍ത്തലാക്കാതിരിക്കാന്‍ നബിയോട് അപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു. പ്രവാചകനുശേഷം സ്വഹാബത്തിന്റെ കാലത്തും യുദ്ധത്തടവുകാരോടുള്ള ഉദാരമായ സമീപനം തുടര്‍ന്നുവന്നതായി കാണാം. അബൂബക്ര്‍(റ) അശ്അസുബ്‌നു ഖൈസില്‍കിന്‍ദിയെ വിട്ടയച്ചു. ഉമര്‍(റ) ഹുര്‍മുസാനെയും മുന്‍ദിരികളെയും മൈസാന്‍ തടവുകാരെയും സ്വതന്ത്രരാക്കി വിട്ടയച്ചു. ഒമ്പത്, യുദ്ധത്തടവുകാരെ വിട്ടയക്കാന്‍ മോചനദ്രവ്യമായി ധനം സ്വീകരിച്ച സംഭവം പ്രവാചകന്റെ കാലത്ത് ബദ്ര്‍ യുദ്ധവേളയില്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. അന്ന് ഒരു തടവുകാരന് ആയിരം മുതല്‍ 4000 വരെ മോചനദ്രവ്യം സ്വീകരിച്ചാണ് വിട്ടയക്കപ്പെട്ടത്. സ്വഹാബത്തിന്റെ കാലത്ത് ഇതിന് ഉദാഹരണം കാണുന്നില്ല. എങ്കിലും ഖുര്‍ആന്‍, മോചനദ്രവ്യം സ്വീകരിക്കുന്നത് അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്. നബി ഒരു പ്രാവശ്യം അതനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത് നിരുപാധികം വിലക്കപ്പെട്ടതല്ല. ഇമാം മുഹമ്മദ് അസ്സിയറുല്‍ കബീറില്‍ പറയുന്നു: ”മുസ്‌ലിംകളെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം മോചനദ്രവ്യം സ്വീകരിച്ച് യുദ്ധത്തടവുകാരെ വിട്ടയക്കേണ്ടതനിവാര്യമാണെങ്കില്‍ അപ്രകാരം ചെയ്യാവുന്നതാകുന്നു.” പത്ത്, സേവനംചെയ്യിച്ച് സ്വതന്ത്രരാക്കിയതിനും ബദ്ര്‍ യുദ്ധത്തില്‍ ഉദാഹരണം കാണാം. മോചനദ്രവ്യം നല്‍കി സ്വതന്ത്രരാവാന്‍ കഴിവില്ലാത്ത ഖുറൈശി യുദ്ധത്തടവുകാരെ മോചിപ്പിക്കുന്നതിന് നബി ഉന്നയിച്ച ഉപാധി ഇതായിരുന്നു: ‘അവരില്‍ ഓരോരുത്തരും പത്തുവീതം അന്‍സ്വാരികളെ എഴുത്തും വായനയും പഠിപ്പിക്കുക.’ പതിനൊന്ന്, യുദ്ധത്തടവുകാരെ പരസ്പരം കൈമാറിയ നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങള്‍ നബിയുടെ കാലയളവില്‍നിന്ന് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍ തിരുമേനി അബൂബക്‌റിനെ ഒരു ദൗത്യത്തിന് നിയോഗിച്ചു. അതില്‍ ഏതാനും പേര്‍ തടവുകാരായി പിടിക്കപ്പെട്ടു. കൂട്ടത്തില്‍ അതിസുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയുമുണ്ടായിരുന്നു. സലമതുബ്‌നു അക്‌വഇന്റെ വിഹിതത്തിലാണ് അവര്‍ ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ടത്. നബി സലമയോട് അവരെ നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വം ആവശ്യപ്പെട്ട് വാങ്ങുകയും എന്നിട്ട് മക്കയിലേക്കയച്ച് പകരം കുറെ മുസ്‌ലിം യുദ്ധത്തടവുകാരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധത്തടവുകാരുടെ പ്രശ്‌നം ഏതുകാലത്തും എന്തു സാഹചര്യത്തിലും സുഗമമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന വിശാലമായ ഒരു സംവിധാനമാണ് ഇസ്‌ലാം ആവിഷ്‌കരിച്ചതെന്ന് ഈ വിശദീകരണത്തില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ‘നിങ്ങളിലൊരു വിഭാഗത്തെ മറ്റൊരു വിഭാഗത്തെക്കൊണ്ട് പരീക്ഷിക്കുന്നതിന്’ എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ താല്‍പര്യമിതാണ്: അസത്യവാദികളെ ഒടുക്കുക മാത്രമായിരുന്നു അല്ലാഹുവിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമെങ്കില്‍ അതിന് നിങ്ങളുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അവങ്കല്‍നിന്നുള്ള ഒരു പ്രകമ്പനത്തിനോ പ്രളയത്തിനോ നിമിഷംകൊണ്ട് അക്കാര്യം സാധിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷേ, അവന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മനുഷ്യരിലെ സത്യവാദികള്‍ അസത്യവാദികളാല്‍ ഞെരുക്കപ്പെടണമെന്നും അവര്‍ക്കെതിരില്‍ ത്യാഗങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കണമെന്നുമാകുന്നു; ഓരോരുത്തരുടെയും ആന്തരികഗുണങ്ങള്‍ ഈ പരീക്ഷണത്തിലൂടെ തെളിഞ്ഞു പ്രകടമാകേണ്ടതിനും അവരവരുടെ കര്‍മമനുസരിച്ച് ഓരോരുത്തരും അര്‍ഹിക്കുന്ന സ്ഥാനം അവര്‍ക്ക് ലഭിക്കേണ്ടതിനുമാണിത്. ‘അവരുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ അവന്‍ ഒരിക്കലും പാഴാക്കുകയില്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമിതാണ്: ഒരാള്‍ ദൈവമാര്‍ഗത്തില്‍ മരിച്ചുപോകുന്നതിനര്‍ത്ഥം, അയാള്‍ക്ക് ജീവിതം നഷ്ടമാവുകയും അയാള്‍ അതുവരെ ചെയ്തതൊക്കെ മണ്ണായിപ്പോവുകയും ചെയ്തു എന്നല്ല. രക്തസാക്ഷികളുടെ ത്യാഗങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് ഫലം ചെയ്യുകയില്ലെന്നും അവര്‍ക്കുശേഷം ഈ ലോകത്തു ജീവിക്കുന്നവരും ആ ത്യാഗങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങളനുഭവിക്കുന്നവരുമായ ആളുകള്‍ക്കു മാത്രമേ ഫലം ചെയ്യുകയുള്ളൂ എന്ന് വിചാരിക്കുന്നതും അബദ്ധമാകുന്നു. രക്തസാക്ഷികളാകുന്നവര്‍ക്കുതന്നെയും അതൊട്ടും നഷ്ടമാകുന്നില്ല. മറിച്ച്, വമ്പിച്ച ലാഭമാകുന്നു എന്നതത്രേ യാഥാര്‍ഥ്യം.

5- ഇതാണ് ദൈവികസരണിയില്‍ ആത്മാര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന നേട്ടം. ഇതിനു മൂന്നവസ്ഥകളുള്ളതായി അരുളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ഒന്ന്, അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് സന്‍മാര്‍ഗദര്‍ശനമരുളുന്നു. രണ്ട്, അല്ലാഹു അവരുടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്ന്, അവര്‍ക്ക് നേരത്തേ പരിചയപ്പെടുത്തിയ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ അവരെ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെനിന്ന് സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാട്ടിത്തരുകയാണ് മാര്‍ഗദര്‍ശനം കൊണ്ടുദ്ദേശ്യമെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുത്തുക എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം സ്വര്‍ഗത്തിലെത്തുന്നതിനുമുമ്പായി അല്ലാഹു അവരെ ആധികളില്‍നിന്ന് മുക്തരാക്കുകയും ഭൗതിക ജീവിതത്തില്‍ അവരെ ബാധിച്ചിരുന്ന തിന്‍മകള്‍ ദൂരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ്. മൂന്നാമത്തെ അവസ്ഥയുടെ താല്‍പര്യം ഇതാകുന്നു: അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് ഒരുക്കിവെച്ച സ്വര്‍ഗം എപ്രകാരമുള്ളതാണെന്ന് നേരത്തേ ഇഹലോകത്തുവെച്ചുതന്നെ ഖുര്‍ആനിലൂടെയും പ്രവാചക ഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും അവരെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുമ്പോള്‍, തങ്ങള്‍ നേരത്തേ അറിഞ്ഞുവെച്ചിരുന്ന അതേ സ്ഥാനത്തുതന്നെയാണ് എത്തിച്ചേര്‍ന്നതെന്നും തങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കാമെന്ന് വാഗ്ദത്തം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നത് മാറ്റമില്ലാതെ തികച്ചും നല്‍കിയിരിക്കുന്നുവെന്നും അവര്‍ക്ക് ബോധ്യമാകും.

അത് = ذَٰلِكَ
നിശ്ചയം = بِأَنَّ
നിഷേധിച്ചവര്‍ = الَّذِينَ كَفَرُوا
അവര്‍ പിന്‍പറ്റി(പിന്‍പറ്റിയതു കാരണമാണ്) = اتَّبَعُوا
അസത്യത്തെ = الْبَاطِلَ
നിശ്ചയം വിശ്വസിച്ചവര്‍ = وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
അവര്‍ പിന്തുടര്‍ന്നു = اتَّبَعُوا
സത്യത്തെ = الْحَقَّ
തങ്ങളുടെ നാഥനില്‍ നിന്നുള്ള = مِن رَّبِّهِمْۚ
അവ്വിധം = كَذَٰلِكَ
അല്ലാഹു വിവരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു = يَضْرِبُ اللَّهُ
ജനങ്ങള്‍ക്ക് = لِلنَّاسِ
അവരുടെ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ = أَمْثَالَهُمْ
അതിനാല്‍ നിങ്ങള്‍ കണ്ടുമുട്ടിയാല്‍ = فَإِذَا لَقِيتُمُ
നിഷേധിച്ചവരെ = الَّذِينَ كَفَرُوا
വെട്ടുക = فَضَرْبَ
പിരടികളില്‍ = الرِّقَابِ
അങ്ങനെ = حَتَّىٰ
നിങ്ങള്‍ അവരെ ഒതുക്കിയാല്‍ = إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ
നിങ്ങള്‍ ശക്തിപ്പെടുത്തുക = فَشُدُّوا
പിടിച്ചുകെട്ടി, ബന്ധനം = الْوَثَاقَ
ഒന്നുകില്‍ ഔദാര്യം കാണിക്കുക = فَإِمَّا مَنًّا
അതിനുശേഷം = بَعْدُ
അല്ലെങ്കില്‍ മോചനമൂല്യം വാങ്ങി വിട്ടയക്കുക = وَإِمَّا فِدَاءً
ഇറക്കിവെക്കുന്നതുവരെ = حَتَّىٰ تَضَعَ
യുദ്ധം = الْحَرْبُ
അതിന്റെ ഭാരങ്ങള്‍ = أَوْزَارَهَاۚ
അതാണ്(യുദ്ധനയം) = ذَٰلِكَ
അല്ലാഹു ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ = وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ
അവന്‍ പ്രതികാര നടപടി സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. = لَانتَصَرَ
അവരോട് = مِنْهُمْ
പക്ഷേ = وَلَٰكِن
അവന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് (ഈ നടപടി) = لِّيَبْلُوَ
നിങ്ങളില്‍ ചിലരെ = بَعْضَكُم
മറ്റു ചിലരെക്കൊണ്ട് = بِبَعْضٍۗ
കൊല്ലപ്പെട്ടവര്‍ = وَالَّذِينَ قُتِلُوا
അല്ലാഹുവിന്റെ മാര്‍ഗത്തില്‍ = فِي سَبِيلِ اللَّهِ
അവന്‍ പാഴാക്കുകയില്ല = فَلَن يُضِلَّ
അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ = أَعْمَالَهُمْ
അവന്‍ അവരെ നേര്‍വഴിയിലാക്കും = سَيَهْدِيهِمْ
അവന്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തും = وَيُصْلِحُ
അവരുടെ സ്ഥിതി = بَالَهُمْ
അവന്‍ അവരെ പ്രവേശിപ്പിക്കും = وَيُدْخِلُهُمُ
സ്വര്‍ഗത്തില്‍ = الْجَنَّةَ
അതിനെ(സ്വര്‍ഗത്തെ) അവന്‍ പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് = عَرَّفَهَا
അവര്‍ക്ക് = لَهُمْ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *