മുഅ്മിനൂൻ – സൂക്തങ്ങള്‍: 54-59

فَذَرْهُمْ فِى غَمْرَتِهِمْ حَتَّىٰ حِينٍ﴿٥٤﴾ أَيَحْسَبُونَ أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِۦ مِن مَّالٍۢ وَبَنِينَ﴿٥٥﴾ نُسَارِعُ لَهُمْ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ ۚ بَل لَّا يَشْعُرُونَ﴿٥٦﴾ إِنَّ ٱلَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ﴿٥٧﴾ وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ﴿٥٨﴾ وَٱلَّذِينَ هُم بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُونَ﴿٥٩﴾

(54) ശരി, അവരെ വിട്ടേക്കുക. ഒരവധി വരെ അവര്‍ സ്വന്തം ബോധശൂന്യതയില്‍ ആണ്ടുപൊയ്‌ക്കൊള്ളട്ടെ.

(55) ഇവര്‍ വിചാരിക്കുന്നുവോ, സമ്പത്തുകൊണ്ടും സന്താനങ്ങള്‍കൊണ്ടും നാം അവരെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെങ്ങനെയാണെന്ന്?.

(56) നാം അവര്‍ക്ക് തിരക്കിട്ട് നന്മ ചെയ്യുകയാണെന്ന്? അല്ല, വാസ്തവം അവര്‍ അറിയുന്നില്ല.

(57) നിശ്ചയം റബ്ബിനോടുള്ള ഭക്തിയാല്‍ ചകിതരാകുന്നവര്‍.

(58) റബ്ബിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളില്‍ ഉറച്ച വിശ്വാസമുള്ളവര്‍.

(59) റബ്ബിന് പങ്കാളികളാരെയും കല്‍പിക്കാത്തവര്‍.

54- ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും വാക്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ട്. അത് പൂരിപ്പിക്കാതെ അനുവാചകരുടെ ഭാവനക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തിരിക്കുകയാണ്. കാരണം, പ്രഭാഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തല വീക്ഷണംതന്നെ ആ ശൂന്യതയെ നികത്തുന്നുണ്ട്. പശ്ചാത്തലമിതാണ്: ഒരു ദൈവദാസന്‍ അഞ്ചാറു വര്‍ഷമായി ജനങ്ങളെ മൗലിക മതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു; ചരിത്രത്തില്‍നിന്ന് ഉദാഹരണങ്ങള്‍ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനത്തിന്റെ പ്രതികരണങ്ങളും പ്രായോഗിക ഫലങ്ങളും കണ്‍മുമ്പില്‍ ദൃശ്യമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൂടാതെ, താന്‍ അവലംബിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരുവനാണെന്നതിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ജനങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ പൂര്‍വികരില്‍നിന്ന് ലഭിച്ച അതേ മിഥ്യയില്‍ത്തന്നെ സംതൃപ്തരായിക്കഴിയുകയാണ്. സ്പഷ്ടമായ തെളിവുകള്‍ സഹിതം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ പോലും അവര്‍ തയ്യാറാവുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഈ സത്യപ്രബോധകനെ കണ്ണടച്ച് അധിക്ഷേപിക്കുകയും ദ്രോഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനത്തെ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ ആക്ഷേപം, ശകാരം, അക്രമം, വ്യാജാരോപണം തുടങ്ങിയ നീചമായ എല്ലാ കുതന്ത്രങ്ങളും പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സ്ഥിതിവിശേഷത്തില്‍ മൗലികദീനിന്റെ ഏകതയും പിന്നീടുണ്ടായ മതങ്ങളുടെ യാഥാര്‍ഥ്യവും വിശദീകരിച്ചശേഷം അവരെ വിട്ടേക്കുക, ഒരവധിവരെ അവര്‍ തങ്ങളുടെ അശ്രദ്ധയില്‍ വിഹരിച്ചുകൊള്ളട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞത് സ്പഷ്ടമായും ഈ ആശയത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. ശരി, ഇക്കൂട്ടര്‍ തങ്ങളുടെ മാര്‍ഗഭ്രംശത്തില്‍ ഉറച്ചുനില്‍ക്കുന്നതിലും അവിശ്വസിക്കുന്നതിലും സംതൃപ്തരാണെങ്കില്‍ അവരെ വിട്ടേക്കുക.’ ‘വിട്ടേക്കുക’ എന്ന പദത്തെ പദ അര്‍ഥത്തില്‍ മാത്രം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ‘ഇനി പ്രബോധനവും വേണ്ടതില്ല’ എന്ന് അര്‍ഥമാക്കുന്നത് വാക്യധ്വനികളെ സംബന്ധിച്ച അജ്ഞതയുടെ മാത്രം തെളിവാകുന്നു. ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന പ്രസ്തുത പദം പ്രബോധനത്തെയും പ്രചാരണത്തെയും വിലക്കാനുള്ളതല്ല; മറിച്ച്, ബോധശൂന്യരെ ഉണര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അതിനു ശേഷം ‘ഒരു നിശ്ചിത അവധിവരെ’ എന്നു പറഞ്ഞത് ഗുരുതരമായ ഒരു താക്കീതായിട്ടാണ്. ഈ ബോധശൂന്യത അധികകാലം കൊണ്ടുനടക്കുക സാധ്യമല്ല. ഒരവസരം വരുന്നുണ്ട്, അന്നവര്‍ ബോധവാന്മാരാകും. പ്രബോധകന്‍ പ്രബോധനം ചെയ്തിരുന്നത് എന്തിലേക്കായിരുന്നുവെന്നും തങ്ങള്‍ വിഹരിച്ചിരുന്നത് ഏതുതരം നിലപാടിലായിരുന്നുവെന്നും അന്നവര്‍ അറിയുകയും ചെയ്യും.

56- ഇവിടെ സൂറയുടെ പ്രാരംഭസൂക്തങ്ങളെ ഒരിക്കല്‍കൂടി വീക്ഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതേ വിഷയം മറ്റൊരു രീതിയില്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണ്: ഇക്കൂട്ടര്‍ വിജയം, ക്ഷേമം, ഐശ്വര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പരിമിതമായ ഒരു ഭൗതിക വിഭാവനയാണ് വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നത്. അവരുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ജീവിതവിജയമെന്നത് നല്ല ഭക്ഷണം, ആഡംബരപൂര്‍ണമായ ഉടയാടകള്‍, സൗകര്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വീട്, സമ്പത്ത്, സന്താനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയില്‍നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. ജീവിതത്തില്‍ പേരും പ്രശസ്തിയും സ്വാധീനവും നേടുന്നവരാരോ അവരാണ് വിജയികള്‍; അത് തടയപ്പെടുന്നവരാരോ അവര്‍ പരാജിതരും നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍മാരുമാകുന്നു. അടിസ്ഥാനപരമായ ഈ തെറ്റിദ്ധാരണ അവരെ അതിനേക്കാള്‍ ഭയങ്കരമായ മറ്റൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതായത്, ഈയര്‍ഥത്തില്‍ വിജയസൗഭാഗ്യങ്ങള്‍ സിദ്ധിച്ചവര്‍ അനിവാര്യമായും സന്മാര്‍ഗപ്രാപ്തരാണ്; അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുമാണ്. അല്ലാത്തപക്ഷം അവര്‍ക്ക് ഇത്ര വമ്പിച്ച നേട്ടങ്ങളുണ്ടാകുന്നതെങ്ങനെ? കാര്യം മറിച്ചാണെങ്കില്‍ ഈ വിഭവങ്ങളൊക്കെ അവര്‍ക്ക് പൂര്‍ണമായും വിലക്കപ്പെടേണ്ടതാണല്ലോ. ഈ പുത്തന്‍ പ്രസ്ഥാനക്കാര്‍ തീര്‍ച്ചയായും വിശ്വാസത്തിലും ആചാരത്തിലും പിഴച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. തദ്ഫലമായി അവരില്‍ ദൈവങ്ങളുടെ കോപം വന്നുപതിച്ചിരിക്കുന്നു. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ കേവല ഭൗതികമായ വീക്ഷണം വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നവരുടെ മാര്‍ഗഭ്രംശത്തിന്റെ സുപ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്നാണ് ഈ തെറ്റിദ്ധാരണ. ഖുര്‍ആന്‍ പലയിടത്തും പല രീതിയിലായി അതിനെ വീക്ഷിക്കുകയും മൗലികമായ യാഥാര്‍ഥ്യം എന്തെന്ന് പലതവണ വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. (ഉദാഹരണത്തിന് അല്‍ ബഖറ 126, 212; അല്‍അഅ്‌റാഫ് 32, അത്തൗബ 55, 69, 85, യൂനുസ് 17, ഹൂദ് 3, 27-31, 38-39, അര്‍റഅ്ദ് 26; അല്‍കഹ്ഫ് 28, 32-43, 103-105, മര്‍യം 77-80, ത്വാഹാ 131-132, അല്‍അമ്പിയാഅ് 44 എന്നീ സൂക്തങ്ങളും അവയുടെ വിശദീകരണവും ശ്രദ്ധിക്കുക) ഈ വിഷയകമായി സുപ്രധാനമായ ചില യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുണ്ട്. മനുഷ്യന്‍ അവ നന്നായി മനസ്സിലാക്കാത്തേടത്തോളം അവന്റെ മനസ്സ് സംശുദ്ധമായിരിക്കുകയില്ല. ഒന്ന്: മനുഷ്യന്റെ ജീവിതവിജയമെന്നത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയുടെയോ ഗ്രൂപ്പിന്റെയോ ഭൗതികമായ ഐശ്വര്യത്തേക്കാളും താല്‍ക്കാലിക നേട്ടങ്ങളേക്കാളും ഉന്നതവും വിശാലവുമാകുന്നു. രണ്ട്: ജീവിതവിജയത്തെ ഈ പരിമിതമായ അര്‍ഥത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കുകയും അതിനെ നന്മയുടെയും തിന്മയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും അസത്യത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡമായി ഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍, പിന്നീട് തങ്ങളുടെ ചിന്തയിലും വിശ്വാസത്തിലും ആചാരത്തിലുമൊന്നും ഒരിക്കലും സന്മാര്‍ഗം പ്രാപിക്കുക സാധ്യമല്ലാത്തവണ്ണം വഴിപിഴച്ചുപോയിരിക്കും. മൂന്ന്: ഇഹലോകം അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ പ്രതിഫലത്തിന്റെ ഗേഹമല്ല. മറിച്ച്, പരീക്ഷണഗേഹമാകുന്നു. ഇവിടെവച്ച് താല്‍ക്കാലികമായ രക്ഷാശിക്ഷകള്‍ നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ത്തന്നെ അത് വളരെ പരിമിതമായ തോതിലും അപൂര്‍ണമായ രൂപത്തിലുമായിരിക്കും. അതുതന്നെയും പരീക്ഷണാത്മകവുമായിരിക്കും. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യത്തെ അവഗണിച്ച് ഐശ്വര്യം ലഭിക്കുന്നതിനെ അനുഗ്രഹമായി കണക്കാക്കുക, അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനെ സന്മാര്‍ഗനിരതനും ദൈവത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവനുമായും കണക്കാക്കുക, വിപത്തുകള്‍ സംഭവിക്കുന്നതിനെ ശിക്ഷയായും വിപത്ത് ബാധിച്ചവനെ ദുര്‍മാര്‍ഗിയും ദൈവകോപത്തിനിരയായവനുമായി ഗണിക്കുക എന്നിവയെല്ലാം സത്യത്തില്‍ ഭയങ്കരമായ വിഡ്ഢിത്തങ്ങളാകുന്നു. ഈ വിഡ്ഢിത്തം നമ്മുടെ സത്യസങ്കല്‍പത്തെയും സാംസ്‌കാരിക മാനദണ്ഡത്തെയും പൂര്‍ണമായി വികൃതമാക്കുന്നു. ഈ ലോകം ഒരു പരീക്ഷണാലയമാണ്. ഇവിടെ വ്യക്തികളെയും സമുദായങ്ങളെയും മുഴുവന്‍ മനുഷ്യരെയും വിവിധ രൂപത്തില്‍ പരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ പരീക്ഷണഘട്ടത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ നേരിടുന്ന വിവിധ അവസ്ഥകള്‍ അന്തിമമായ രക്ഷയോ ശിക്ഷയോ അല്ല. ആദര്‍ശങ്ങളുടെയും ആചാര-സ്വഭാവങ്ങളുടെയും അബദ്ധ-സുബദ്ധങ്ങളുടെയും മാനദണ്ഡമായും അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിയുടെയും അപ്രീതിയുടെയും ലക്ഷണമായും അങ്ങനെയുള്ള താല്‍ക്കാലിക സുഖ-ദുഃഖങ്ങളെ ഗണിക്കാവതല്ല. നാല്: ജീവിതവിജയം ഉറപ്പായും സത്യത്തോടും നന്മയോടും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തിന്മയുടെയും പാപത്തിന്റെയും പരിണതി പരാജയമായിരിക്കുമെന്നത് സംശയരഹിതമായ ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യമത്രേ. എങ്കിലും ഈ ലോകത്ത് ചിലപ്പോള്‍ തിന്മയോടും പാപത്തോടുമൊപ്പം താല്‍ക്കാലികവും ഉപരിപ്ലവവുമായ വിജയവും നന്മയോടും നീതിയോടുമൊപ്പം ബാഹ്യവും സാന്ദര്‍ഭികവുമായ പരാജയവും ദൃശ്യമാകാവുന്നതാണ്. ഏറിയപക്ഷവും ഇത് വഞ്ചനാത്മകമായിരിക്കും. അതിനാല്‍, നന്മ-തിന്മകളും സത്യാസത്യങ്ങളും പരിശോധിക്കുന്നതിന് വഞ്ചനാത്മകമല്ലാത്ത ഒരു സ്ഥിരം ഉരകല്ല് അനിവാര്യമായിരിക്കുന്നു. പ്രവാചകന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളും ദൈവിക ഗ്രന്ഥങ്ങളുമാണ് നമുക്ക് സത്യാസത്യ വിവേചകമായി ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. മനുഷ്യന്റെ സാമാന്യബുദ്ധി അത് സത്യവും സാധ്യവുമാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. നന്മ-തിന്മകളെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യവര്‍ഗത്തിനുള്ള വൈകാരികാനുഭൂതികള്‍ അതിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അഞ്ച്: ഒരു വ്യക്തിയോ ജനതയോ ഒരുവശത്ത് സത്യത്തെയും ധര്‍മത്തെയും നീതിയെയും ധിക്കരിക്കുകയും അക്രമവും അനീതിയും അധര്‍മവും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് സങ്കല്‍പ്പിക്കുക. മറുവശത്ത്, അവന് അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കുമേല്‍ അനുഗ്രഹങ്ങള്‍ വര്‍ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലത് ഖുര്‍ആന്റെയും ബുദ്ധിയുടെയും വീക്ഷണത്തില്‍ അല്ലാഹു അയാളെ കഠിനമായ പരീക്ഷണത്തിനു വിധേയനാക്കിയതിന്റെ ലക്ഷണമാകുന്നു. അയാളുടെ മേല്‍ ദൈവാനുഗ്രഹമല്ല ഇറങ്ങുന്നത്; മറിച്ച്, ദൈവകോപമാകുന്നു. തെറ്റുകളിലൂടെ ഒരാള്‍ക്ക് ആപത്ത് ഭവിക്കുമ്പോള്‍ അതിനര്‍ഥം അയാളോട് അല്ലാഹുവിന് ഇപ്പോഴും കാരുണ്യമുണ്ടെന്നും അയാളെ അവന്‍ ഉണര്‍ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ശരിയിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ അവസരം നല്‍കുകയും ചെയ്യുകയാണെന്നുമത്രേ. തെറ്റുകളിലൂടെ ഒരാള്‍ കൂടുതല്‍ ഐശ്വര്യം നേടുന്നതിനര്‍ഥം അയാളെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കാന്‍തന്നെ അല്ലാഹു തീരുമാനിക്കുന്നുവെന്നാണ്. എന്നാല്‍, നേരെമറിച്ച് ഒരാള്‍ യഥാര്‍ഥ ദൈവഭക്തനാവുകയും സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും സംസ്‌കരിക്കുകയും സമസൃഷ്ടികളോട് സ്‌നേഹവും കാരുണ്യവും പുലര്‍ത്തുകയും നന്നായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കരുതുക. മറുവശത്ത് അയാള്‍ക്ക് യാതനകളും വേദനകളും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുകയും വിപത്തുകള്‍ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി നേരിടുകയും ചെയ്യുന്നു. എങ്കിലത് അല്ലാഹു അയാളുടെ നേരെ കോപിച്ചതിന്റെ ലക്ഷണമല്ല; മറിച്ച്, അവന്റെ സ്‌നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും ലക്ഷണമാകുന്നു. സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരന്‍ സ്വര്‍ണം വീണ്ടും വീണ്ടും കാച്ചിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും അത് കറയറ്റ തനിതങ്കമായിത്തീരാന്‍. ഐഹിക മാര്‍ക്കറ്റില്‍ അതിന് വില ഉയര്‍ന്നില്ലെങ്കിലും വിരോധമില്ല. സ്വര്‍ണപ്പണിക്കാരന്‍തന്നെ അതിന്റെ വില നല്‍കും; എന്നല്ല, തന്റെ ഔദാര്യത്തില്‍നിന്ന് കൂടുതല്‍ നല്‍കുകയും ചെയ്യും. വിപത്തുകള്‍ കോപം നിമിത്തമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവന്‍ അയാളുടെ മേല്‍ മാത്രമായി അത് വര്‍ഷിക്കുകയില്ല. അവന്റെ ശത്രുക്കളെ അല്ലെങ്കില്‍ സച്ചരിതരെ മര്‍ദിക്കുന്ന പാപികളായ സമൂഹത്തെ ഒന്നടങ്കമായിരിക്കും അത് ബാധിക്കുക.

57- വിശ്വാസികള്‍ ഇഹലോകത്ത് ദൈവഭയമില്ലാത്തവരോ ചിന്താശൂന്യരായി ജീവിക്കുന്നവരോ തോന്നിയതൊക്കെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരോ മുകളില്‍ അനീതിയെയും അക്രമത്തെയും പിടികൂടുന്ന ഒരു ദൈവമുണ്ട് എന്ന വിചാരമില്ലാത്തവരോ അല്ല എന്നര്‍ഥം. മറിച്ച്, അവരുടെ മനസ്സില്‍ സദാ ദൈവഭക്തിയുണ്ടായിരിക്കും. അതുതന്നെയാണ് അവരെ തിന്മകളില്‍നിന്ന് അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നതും.

58- ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവാചകന്മാരാല്‍ വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന വേദഗ്രന്ഥങ്ങളും മനുഷ്യന്‍ തന്നിലും ചുറ്റിലുമുള്ള പ്രപഞ്ചത്തിലും ദര്‍ശിക്കുന്ന ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുമാണ്. വേദഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശ്യമാകുമ്പോള്‍ സൂക്തത്തിന്റെ സാരം, അവയെ സത്യപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരിക്കും. തന്നിലും പ്രപഞ്ചത്തിലുമുള്ള ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശ്യമാകുമ്പോള്‍ സൂക്തത്തിന്റെ സാരം ഇങ്ങനെയായിരിക്കും: അവ കുറിക്കുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുക.

59- ‘ആയത്തു’കളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നതിന്റെ അനിവാര്യതയാണ് മനുഷ്യന്‍ ഏകദൈവത്വം അംഗീകരിക്കുന്നവനും വിശ്വസിക്കുന്നവനുമാവുക എന്നത്. എന്നിട്ടും തുടര്‍ന്ന് ദൈവത്തിന് പങ്കുകാരെ കല്‍പിക്കരുതെന്ന് വേറെത്തന്നെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാരണം, ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യന്‍തന്നെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ശിര്‍ക്കിനാല്‍ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ഉദാഹരണത്തിന് ജനങ്ങളെ കാണിക്കുകയും അങ്ങനെ കേമനായി അറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യണമെന്ന മോഹത്തോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുക. അതും ഒരുതരം ശിര്‍ക്കാണ്. പ്രവാചകന്മാരെയും മറ്റു പുണ്യാത്മാക്കളെയും അമിതമായി വന്ദിക്കുകയും ദൈവേതരശക്തികളോട് പ്രാര്‍ഥിക്കുകയും ചെയ്യുക, അവരുടെ പ്രീതിയും സഹായവും അര്‍ഥിക്കുക, ദൈവത്തെ കൂടാതെയുള്ള ‘റബ്ബു’കള്‍ക്ക് അടിമത്തവും അനുസരണവും അര്‍പ്പിക്കുക, ദൈവേതര നിയമങ്ങളെ പിന്‍പറ്റുക തുടങ്ങിയവ മറ്റുദാഹരണങ്ങളാകുന്നു. ദൈവിക ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനു ശേഷം ശിര്‍ക്ക് നിഷേധം വേറെത്തന്നെ എടുത്തുപറഞ്ഞതിനര്‍ഥമിതാണ്: ആരാധനയും പരമമായ അനുസരണവും അടിമത്തവും അല്ലാഹുവിന് മാത്രമായിരിക്കണം. അവന്റെ കൂടെ മറ്റൊരു ശക്തിയോടും അടിമത്തത്തിന്റെ ലക്ഷണം പോലും വച്ചുപുലര്‍ത്താവതല്ല.

അതിനാല്‍ നീ അവരെ വിട്ടേക്കുക = فَذَرْهُمْ
അവരുടെ ബോധശൂന്യതയില്‍ = فِي غَمْرَتِهِمْ
ഒരു അവധി വരെ = حَتَّىٰ حِينٍ
അവര്‍ കരുതുന്നുവോ = أَيَحْسَبُونَ
നാം അവരെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് = أَنَّمَا نُمِدُّهُم بِهِ
സമ്പത്തിനാല്‍ = مِن مَّالٍ
സന്താനങ്ങളാലും = وَبَنِينَ
നാം ധൃതികൂട്ടിചെയ്യുന്നതാണെന്ന് = نُسَارِعُ
അവര്‍ക്ക് = لَهُمْ
നന്മകളില്‍ (നന്മകള്‍ നല്‍കുന്നതില്‍) = فِي الْخَيْرَاتِۚ
എന്നാല്‍ = بَل
അവര്‍ അറിയുന്നില്ല = لَّا يَشْعُرُونَ
തീര്‍ച്ചയായും ഒരു കൂട്ടര്‍ = إِنَّ الَّذِينَ
അവര്‍ = هُم
ഭയപ്പെടുന്നതിനാല്‍ = مِّنْ خَشْيَةِ
തങ്ങളുടെ നാഥനെ = رَبِّهِم
നടുങ്ങുന്നവരാണ് = مُّشْفِقُونَ
ഒരു കൂട്ടരും = وَالَّذِينَ
അവര്‍ = هُم
വചനങ്ങളില്‍ = بِآيَاتِ
തങ്ങളുടെ നാഥന്റെ = رَبِّهِمْ
അവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു = يُؤْمِنُونَ
ഒരു കൂട്ടരും = وَالَّذِينَ
അവര്‍ = هُم
തങ്ങളുടെ നാഥനോട് = بِرَبِّهِمْ
അവര്‍ പങ്കുചേര്‍ക്കുന്നില്ല = لَا يُشْرِكُونَ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *