ലുഖ്‌മാൻ – സൂക്തങ്ങള്‍: 18-19

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى ٱلْأَرْضِ مَرَحًا ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍۢ فَخُورٍۢ﴿١٨﴾ وَٱقْصِدْ فِى مَشْيِكَ وَٱغْضُضْ مِن صَوْتِكَ ۚ إِنَّ أَنكَرَ ٱلْأَصْوَٰتِ لَصَوْتُ ٱلْحَمِيرِ﴿١٩﴾

(18) നീ ആളുകളില്‍നിന്ന് മുഖംതിരിച്ച് സംസാരിക്കരുത്. ഭൂമിയില്‍ നിഗളിച്ച് നടക്കുകയുമരുത്. അഹന്ത കാട്ടുകയും പൊങ്ങച്ചം പറയുകയും ചെയ്യുന്ന ആരെയും അല്ലാഹു സ്‌നേഹിക്കുകയില്ല.

(19) നിന്റെ നടത്തത്തില്‍ മിതത്വം കൈക്കൊള്ളുക. ഒച്ച കുറക്കുക. ഏറെ അരോചകമായ ഒച്ച കഴുതയുടെ ശബ്ദംതന്നെ.

18- ‘നീ ആളുകളില്‍നിന്ന് മുഖംതിരിച്ച് സംസാരിക്കരുത്’ എന്നാണ് ആയത്തില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒട്ടകത്തിന്റെ കഴുത്തിനെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു രോഗത്തിനാണ് അറബിയില്‍ ‘സ്വഅ്ര്‍’ എന്ന് പറയാറുള്ളത്. ആ രോഗമുള്ള ഒട്ടകം എപ്പോഴും ഒരു വശത്തേക്കുതന്നെ മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇതില്‍നിന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രയോഗമാണ് ‘അയാള്‍ ഒട്ടകത്തെപ്പോലെ കവിള്‍ തിരിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നത്. അഹങ്കാരത്തോടെ മുഖംതിരിച്ച് സംസാരിച്ചു എന്നാണ് താല്‍പര്യം. തലയില്‍ അഹന്തയുടെ കാറ്റ് നിറയുകയും തന്റെ കേമത്തം നാലാളെ അറിയിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്‍ ദുരഭിമാനവും അഹങ്കാരവും പൊങ്ങച്ചവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

19- ‘നിന്റെ നടത്തത്തില്‍ മിതത്വം കൈക്കൊള്ളുക’ എന്ന വാക്യത്തെ ചില മുഫസ്സിറുകള്‍ വ്യാഖ്യാനിച്ചതിങ്ങനെയാണ്: അതിവേഗത്തില്‍ നടക്കരുത്. നന്നെ മന്ദഗതിയിലും നടക്കരുത്. മിതമായ മട്ട് സ്വീകരിക്കണം. പക്ഷേ, ഇവിടെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് ചലനത്തിന്റെ വേഗവും മന്ദതയുമല്ല എന്ന കാര്യം സന്ദര്‍ഭത്തില്‍നിന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ദ്രുതഗതിയില്‍ നടക്കുന്നതിലോ മന്ദഗതിയില്‍ നടക്കുന്നതിലോ ധാര്‍മികമായ ഒരു നന്മയും തിന്മയും ഇല്ല. അതിന് കണിശമായ ഒരു നിയമം ഉണ്ടാക്കാവതുമല്ല. ഒരുവന് ധൃതിപിടിച്ച വല്ല പണിയുമുണ്ടെങ്കില്‍ വേഗത്തില്‍ നടക്കുന്നതുകൊണ്ടെന്ത് ദോഷം? ഒരുവന്‍ വെറും ഉല്ലാസത്തിനുവേണ്ടി നടക്കുകയാണെങ്കില്‍, മന്ദഗതിയില്‍ നടക്കുന്നതില്‍ തിന്മയെന്തിരിക്കുന്നു? മിതവേഗതക്ക് ഒരു മാനദണ്ഡം നിശ്ചയിച്ചാല്‍ത്തന്നെ എങ്ങനെയാണ് അത് എല്ലാ അവസ്ഥയിലും എല്ലാവര്‍ക്കും ബാധകമാകുന്ന ഒരു പൊതുതത്ത്വമാവുക? നടത്തത്തില്‍ അഹങ്കാരമോ പതിത്വമോ പ്രകടമാക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥ സംസ്‌കരിച്ച് നേരെയാക്കണമെന്നാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. അഹന്തയും ഗര്‍വുമുള്ളവരുടെ നടത്തത്തിന് തീര്‍ച്ചയായും ഒരു പ്രത്യേക രീതിയുണ്ടായിരിക്കും. അതുകണ്ടാല്‍ അയാള്‍ ഏതോ ദുരഭിമാനത്തില്‍ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാകുമെന്ന് മാത്രമല്ല, അയാളുടെ ദുരഭിമാനം ഏത് തരത്തില്‍പ്പെട്ടതാണെന്ന് വ്യക്തമാവുകയും ചെയ്യും. സമ്പത്ത്, അധികാരം, സൗന്ദര്യം, പാണ്ഡിത്യം, ശക്തി എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങള്‍ മനുഷ്യനില്‍ അഹന്ത ജനിപ്പിക്കുന്നു. ഇവയില്‍ ഓരോന്നിന്റെയും അഹന്ത അവന്റെ നടത്തത്തിന് ഓരോ പ്രത്യേക രീതി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നേരെമറിച്ച്, നടത്തത്തില്‍ പ്രകടമാക്കുന്ന പതിത്വവും ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള മ്ലേച്ഛമനഃസ്ഥിതിയുടെ ഫലമാണ്. ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യമനസ്സില്‍ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന അഹന്ത ഒരുതരം വിനയപ്രകടനത്തിന്റെയോ ലോകവിരക്തിയുടെയോ ദൈവഭക്തിയുടെയോ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. അക്കാര്യം അവരുടെ നടത്തത്തില്‍ പ്രകടമാവുകയും ചെയ്യും. ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ യാഥാര്‍ഥ്യ ലോകത്തിലും അതിന്റെ അവസ്ഥകളിലും പരാജിതരായി സ്വയം നീചരായി ഗണിച്ച് എളിമയോടെ ഏന്തിവലിഞ്ഞ് നടക്കുന്നു. ഇത്തരം മനോഗതങ്ങള്‍ വര്‍ജിച്ച് സത്യസന്ധതയും സമചിത്തതയും മാന്യതയുമുള്ളവര്‍ നടക്കുന്നതുപോലെ, അഹന്തയോ ആത്മനിന്ദയോ കപട വിനയമോ സംസാരവിരക്തിയോ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ നടക്കണം. ഇക്കാര്യത്തില്‍ സ്വഹാബികളുടെ നിലപാടെന്തായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങളുദ്ധരിക്കാം: ഒരാള്‍ തലകുനിച്ചുപിടിച്ച് നടക്കുന്നത് ഒരിക്കല്‍ ഉമറിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടു. അദ്ദേഹം അയാളെ വിളിച്ചു കല്‍പിച്ചു: ”തലയുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് നടക്കുക. ഇസ്‌ലാം രോഗിയല്ല.” മറ്റൊരിക്കല്‍ ഒരാള്‍ പതിതനായി നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഉമര്‍ (റ) പറഞ്ഞു: ”അക്രമി! അവനെന്തിന് നമ്മുടെ ദീനിനെ താറടിക്കുന്നു?” ഈ രണ്ട് അനുഭവങ്ങളില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നതിതാണ്: ഉമറിന്റെ(റ) വീക്ഷണത്തില്‍ മതബോധത്തിന്റെ താല്‍പര്യം മനുഷ്യന്‍ രോഗാതുരനെപ്പോലെ, അവശതയും പതിത്വവും പ്രകടമാകും മട്ടില്‍ നടക്കുകയല്ല. വല്ല മുസ്‌ലിമും അപ്രകാരം നടക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ അവര്‍ അന്യരുടെ മുമ്പില്‍ ഇസ്‌ലാമിനെ തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കുമെന്നും മറ്റു മുസ്‌ലിംകളില്‍ അപകര്‍ഷബോധം ജനിപ്പിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇത്തരം ഒരു സംഭവത്തെ ഒരിക്കല്‍ ആഇശ(റ)യും അഭിമുഖീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരാള്‍ വളരെ ക്ഷീണിതനായി നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ ചോദിച്ചു: ”അദ്ദേഹത്തിനെന്ത് പറ്റിപ്പോയി?” ആരോ ഒരാള്‍ അവരെ അറിയിച്ചു: ”ആ മാന്യന്‍ ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണത്തിലും ഇബാദത്തിലും വിജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിലും നിരതരായി കഴിയുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരാളാണ്.” ആഇശ (റ) പറഞ്ഞു: ”ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുന്നവരുടെ നേതാവായിരുന്നുവല്ലോ, ഉമര്‍! പക്ഷേ, അദ്ദേഹം നടക്കുമ്പോള്‍ ധൃതിയില്‍ നടക്കുമായിരുന്നു. സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ദൃഢമായി സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. ശിക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ നന്നായി ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.” ‘ഏറെ അരോചകമായ ഒച്ച കഴുതയുടെ ശബ്ദംതന്നെ’ എന്ന് പറഞ്ഞതിനര്‍ഥം മനുഷ്യന്‍ എപ്പോഴും പതുക്കെയേ സംസാരിക്കാവൂ; ഒരിക്കലും ഉറക്കെ സംസാരിച്ചുകൂടാ എന്നല്ല. ഏതുതരം ശബ്ദത്തിലും ഭാഷയിലുമുള്ള സംസാരത്തിന്റെ നിരോധമാണുദ്ദേശിച്ചതെന്ന്, കഴുതയുടെ ശബ്ദത്തോടുപമിച്ചതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അടുത്ത ഒരാളോടോ ഏതാനും പേരോടോ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ പതുക്കെയാണ് സംസാരിക്കുക. ദൂരെയുള്ള ഒരുവനോടോ വലിയൊരു സഭയോടോ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ത്തന്നെ സംസാരിക്കേണ്ടിവരും. ഈ വ്യത്യാസം സന്ദര്‍ഭത്തിനും സാഹചര്യത്തിനുമനുസരിച്ച് ശൈലിയിലും പ്രകടമാകുന്നു. പ്രശംസയുടെ ശൈലി ആക്ഷേപത്തിന്റെ ശൈലിയില്‍നിന്നും സന്തോഷ പ്രകടനത്തിന്റെ ശൈലി അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ശൈലിയില്‍നിന്നും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. അതില്‍ ആക്ഷേപാര്‍ഹമായി ഒന്നുമില്ല. ഈ വ്യത്യാസം വകവെക്കാതെ മനുഷ്യന്‍ എപ്പോഴും മൃദുലമായ ശബ്ദത്തില്‍, സൗമ്യമായ ശൈലിയില്‍ത്തന്നെ സംസാരിച്ചുകൊള്ളണം എന്നല്ല ലുഖ്മാന്റെ ഉപദേശം! അഹന്തയും പൊങ്ങച്ചവും പ്രകടിപ്പിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കാനും വിരട്ടാനും വേണ്ടി ആക്രോശങ്ങള്‍ നടത്തുന്നതും കഴുതയെപ്പോലെ ഒച്ചയിടുന്നതുമാണ് ആക്ഷേപകരമായിട്ടുള്ളത്.

നീ കോട്ടുകയും അരുത് = وَلَا تُصَعِّرْ
നിന്റെ കവിള്‍ (മുഖം) = خَدَّكَ
ജനങ്ങളോട് = لِلنَّاسِ
നീ നടക്കുകയുമരുത് = وَلَا تَمْشِ
ഭൂമിയില്‍ = فِي الْأَرْضِ
പൊങ്ങച്ചത്തോടെ = مَرَحًاۖ
നിശ്ചയം അല്ലാഹു = إِنَّ اللَّهَ
അവന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല (വെറുക്കുന്നു) = لَا يُحِبُّ
എല്ലാ അഹങ്കാരികളെയും = كُلَّ مُخْتَالٍ
ദുരഭിമാനികളായ = فَخُورٍ
നീ മിതത്വം പാലിക്കുകയും ചെയ്യുക = وَاقْصِدْ
നിന്റെ നടത്തത്തില്‍ = فِي مَشْيِكَ
നീ താഴ്ത്തുക (കുറക്കുക) = وَاغْضُضْ
നിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍നിന്ന് (അല്പം) = مِن صَوْتِكَۚ
നിശ്ചയം ഏറ്റവും വെറുപ്പുളവാക്കുന്നത് = إِنَّ أَنكَرَ
ശബ്ദങ്ങളില്‍ = الْأَصْوَاتِ
ശബ്ദം തന്നെ = لَصَوْتُ
കഴുതയുടെ = الْحَمِيرِ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *