അല്‍ഹശ്ര്‍ – സൂക്തങ്ങള്‍: 3-5

وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاءَ لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَاۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ ﴿٣﴾ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُۖ وَمَن يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿٤﴾ مَا قَطَعْتُم مِّن لِّينَةٍ أَوْ تَرَكْتُمُوهَا قَائِمَةً عَلَىٰ أُصُولِهَا فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيُخْزِيَ الْفَاسِقِينَ ﴿٥﴾

3-4) അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് നാടുകടത്തല്‍ വിധിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇഹത്തില്‍ത്തന്നെ അവരെ ശിക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. പരത്തിലോ, നരകശിക്ഷതന്നെയാണ് അവര്‍ക്കുള്ളത്.8 അല്ലാഹുവിനോടും അവന്റെ ദൂതനോടും അവര്‍ കൊടിയ വൈരം പുലര്‍ത്തിയതുകൊണ്ടത്രെ ഇതൊക്കെയും സംഭവിച്ചത്. അല്ലാഹുവിനെയും അവന്റെ ദൂതനെയും മത്സരിച്ചെതിര്‍ക്കുന്നവരെ കൊടൂരമായി ശിക്ഷിക്കുന്നവന്‍തന്നെയാണ് അല്ലാഹു.
(5) ചില ഈന്തപ്പനകള്‍ നിങ്ങള്‍ മുറിച്ചുകളഞ്ഞതും ചിലതിനെ അവയുടെ വേരുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്നതായി ഉപേക്ഷിച്ചതും, എല്ലാം അല്ലാഹുവിന്റെ അനുമതിയോടുകൂടിയായിരുന്നു.9 ധിക്കാരികളെ നിന്ദിതരും പതിതരുമാക്കേണ്ടതിനാകുന്നു10 (അല്ലാഹു ഈ അനുമതി നല്‍കിയത്).

8. അവരുടെ പേരും ചൂരും മായ്ച്ചുകളയുക എന്നാണ് ഐഹിക ശിക്ഷകൊണ്ട് വിവക്ഷ. സന്ധിചെയ്ത് ജീവന്‍ രക്ഷിക്കുന്നതിനുപകരം യുദ്ധം ചെയ്യുകയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവര്‍ പൂര്‍ണമായും ചതച്ചരക്കപ്പെടുമായിരുന്നു. അവരിലെ പുരുഷന്‍മാര്‍ വധിക്കപ്പെടും. സ്ത്രീകള്‍ അടിമകളാക്കപ്പെടും. അവരെ പിഴയൊടുക്കി മോചിപ്പിക്കാന്‍ പോലും ആരുമുണ്ടാവില്ല.
9. മുസ്‌ലിംകള്‍ സ്വീകരിച്ച ഒരു യുദ്ധ നടപടിയെയാണിത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഉപരോധം ആരംഭിച്ചപ്പോള്‍ ബനുന്നദീര്‍ അധിവാസകേന്ദ്രത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തികളിലുണ്ടായിരുന്ന ഈന്തപ്പനത്തോട്ടങ്ങളില്‍നിന്ന് നിരവധി മരങ്ങള്‍ മുസ്‌ലിംകള്‍ മുറിച്ചു വീഴ്ത്തുകയോ തീയിടുകയോ ചെയ്തു. ഉപരോധം അനായാസകരമാകാനായിരുന്നു ഇത്. സൈനിക നീക്കങ്ങള്‍ക്ക് തടസ്സമാകാതെ നിന്നിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെ അപ്പടി നിലനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. ഇതേപ്പറ്റി മദീനയിലെ കപടവിശ്വാസികളും ബനൂ ഖുറൈളയും ബനുന്നദീര്‍തന്നെയും ഇപ്രകാരം ഒച്ചയിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു: ”ഭൂമിയില്‍ നാശമുണ്ടാകുന്നത് മുഹമ്മദ്(സ) തടയുന്നു. പക്ഷേ, ഇതൊന്നു നോക്കൂ. നിറയെ കുലകളേന്തുന്ന ഈന്തപ്പനകളാണ് മുറിച്ചുതള്ളിയിരിക്കുന്നത്. ഇത് ഭൂമിയില്‍ നാശമുണ്ടാക്കലല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്താണ്?” ഇതിനെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു വിധിപറയുകയാണ്: ”നിങ്ങള്‍ ഏതെല്ലാം വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിച്ചു വീഴ്ത്തിയോ, ഏതെല്ലാം വൃക്ഷങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തിയോ അതൊന്നും തന്നെ അവിഹിതമായ പ്രവൃത്തിയല്ല. രണ്ടിനും അല്ലാഹുവിന്റെ അനുമതിയുണ്ട്.” ഇതില്‍നിന്നു വ്യക്തമാകുന്ന ശര്‍ഈ നിയമം ഇതാണ്: യുദ്ധാവശ്യാര്‍ഥം അനിവാര്യമായിത്തീരുന്ന നശീകരണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ‘ഭൂമിയില്‍ നാശമുണ്ടാക്കുക’ എന്നതിന്റെ നിര്‍വചനത്തില്‍പെടുന്നില്ല. യുദ്ധക്കലി പൂണ്ട പട, ശത്രുരാജ്യത്ത് നുഴഞ്ഞുകയറി വയലുകള്‍, തോട്ടങ്ങള്‍, മൃഗങ്ങള്‍, കെട്ടിടങ്ങള്‍ തുടങ്ങി കണ്ണില്‍ക്കണ്ടതൊക്കെ അന്ധമായി തകര്‍ത്തു നശിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഭൂമിയില്‍ നാശമുണ്ടാക്കല്‍ അഥവാ ഫസാദുന്‍ ഫില്‍ അര്‍ദ്. അബൂബക്ര്‍ സ്വിദ്ദീഖ്(റ) സിറിയയിലേക്ക് നിയോഗിച്ച സൈന്യത്തെ യാത്രയാക്കുമ്പോള്‍ നല്‍കിയ ഉപദേശമാണ് ഇക്കാര്യത്തിലുള്ള പൊതുനിയമം: കായ്ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിക്കരുത്, വിളകള്‍ നശിപ്പിക്കരുത്, പാര്‍പ്പിടങ്ങള്‍ വിജനമാക്കരുത്. നാശകാരികളായ ജനത്തെ ആക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ട് അത്തരം പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും താക്കീതു ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഖുര്‍ആനികാധ്യാപനങ്ങളുടെ നേര്‍ക്കുനേരെയുള്ള താല്‍പര്യമാണിത്. സൂറ അല്‍ഖബറ 205 -ല്‍ അല്ലാഹു പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ”അവര്‍(നാശകാരികള്‍)ക്ക് അധികാരം സിദ്ധിച്ചാല്‍ അവര്‍ വിളകളെയും സന്തതികളെയും തകര്‍ത്ത് വിഹരിക്കുന്നു.” എന്നാല്‍, യുദ്ധാവശ്യാര്‍ഥമുളള പ്രത്യേക വിധി ഇതാണ്: യുദ്ധവിജയത്തിന് ഒരു നശീകരണ പ്രവര്‍ത്തനം അനിവാര്യമായിത്തീരുകയാണെങ്കില്‍ അതാകാം. അതുകൊണ്ടാണ് അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു മസ്ഊദ്(റ) ഈ സൂക്തത്തെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്: ബനുന്നദീറിന്റെ തോട്ടത്തില്‍, രണാങ്കണത്തില്‍ നിന്നിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങള്‍ മാത്രമേ മുസ്‌ലിംകള്‍ മുറിച്ചിട്ടുള്ളൂ (തഫ്‌സീര്‍ നൈസാബൂരി). പ്രശ്‌നത്തിന്റെ ഈ വശം വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ചില ഫുഖഹാക്കള്‍ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു: ബനുന്നദീറിലെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിക്കാനുള്ള അനുവാദം ആ സംഭവത്തിലേക്ക് മാത്രം പരിമിതമായതായിരുന്നു. യുദ്ധതാല്‍പര്യം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ ശത്രുക്കളുടെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിച്ചുവീഴ്ത്തുകയോ തീയിടുകയോ ചെയ്യാനുള്ള പൊതു അനുവാദത്തെ അതു പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇമാം ഔസാഇ, ലൈസ്, അബൂസൗര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ ഈ വീക്ഷണക്കാരാണ്. എന്നാല്‍, ഭൂരിപക്ഷം ഫുഖഹാക്കളുടെ നിലപാട് ഇപ്രകാരമാകുന്നു: യുദ്ധാവശ്യാര്‍ഥം അങ്ങനെ ചെയ്യാവുന്നതാണ്. കേവലം നശിപ്പിക്കാനും തകര്‍ക്കാനുമായി അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത് അനുവദനീയമല്ല. ഇവിടെ ഒരാള്‍ക്കു ചോദിക്കാം: മുസ്‌ലിംകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ഖുര്‍ആന്‍ സൂക്തം തൃപ്തികരമായ ഉത്തരമാണ്. പക്ഷേ ഖുര്‍ആന്‍ ദൈവിക വചനമാണ് എന്നു വിശ്വസിക്കാത്തവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന് ‘ഈ രണ്ടു പ്രവൃത്തികളും അല്ലാഹുവിന്റെ അനുമതിയാല്‍ ഹിതകരമായിരുന്നു’ എന്ന വിശദീകരണം എങ്ങനെയാണ് തൃപ്തികരമായ മറുപടിയാവുക? മുസ്‌ലിംകളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനാണ് ഈ സൂക്തം അവതീര്‍ണമായത് എന്നത്രേ അതിനുള്ള മറുപടി. അവിശ്വാസികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക അതിന്റെ ലക്ഷ്യമല്ല. കപടന്മാരുടെയും ജൂതന്മാരുടെയും വിമര്‍ശനം മൂലമോ അല്ലാതെയോ മുസ്‌ലിം മനസ്സുകളില്‍ത്തന്നെ, തങ്ങള്‍ ഭൂമിയില്‍ നാശമുണ്ടാക്കിക്കളഞ്ഞുവോ എന്നൊരു ശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അല്ലാഹു അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്: ഉപരോധാവശ്യാര്‍ഥം ചില വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിച്ചുനീക്കുകയും ഉപരോധത്തിനു തടസ്സമാകാത്തവ നിലനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്ത രണ്ടു പ്രവൃത്തികളും ദൈവിക നിയമമനുസരിച്ച് ശരിയാകുന്നു. വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിക്കാനും തീയിടാനും റസൂല്‍ തിരുമേനിതന്നെ കല്‍പിക്കുകയായിരുന്നുവോ അതല്ല, മുസ്‌ലിംകള്‍ സ്വയം അപ്രകാരം ചെയ്യുകയും അനന്തരം അതിന്റെ ശര്‍ഈ വിധിയാരാഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രവാചക സമക്ഷം ബോധിപ്പിക്കുകയുമായിരുന്നുവോ? ഹദീസ് പണ്ഡിതന്മാര്‍ ഉദ്ധരിച്ച നിവേദനങ്ങളില്‍ ഇതു സംബന്ധിച്ച് ഭിന്നതയുണ്ട്. തിരുമേനിതന്നെ അപ്രകാരം കല്‍പിച്ചുവെന്നാണ് അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു മസ്ഊദി(റ)ന്റെ നിവേദനം (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം, മുസ്‌നദ് അഹ്മദ്, ഇബ്‌നു ജരീര്‍. യസീദുബ്‌നുദൂമാന്റെ നിവേദനവും ഇതുതന്നെ (ഇബ്‌നു ജരീര്‍). ഇതിനെതിരായി ഖതാദയും മുജാഹിദും ഉദ്ധരിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്: മുസ്‌ലിംകള്‍ സ്വന്തം നിലക്ക് വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് അതു വേണ്ടിയിരുന്നുവോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ അവര്‍ തമ്മില്‍ ഭിന്നിച്ചു. ചിലര്‍ അതനുവദനീയമാണെന്നും മറ്റു ചിലര്‍ അല്ലെന്നും വാദിച്ചു. ഒടുവില്‍ അല്ലാഹു ഈ സൂക്തമവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടു കൂട്ടരെയും ശരിവെച്ചു (ഇബ്‌നു ജരീര്‍). ഇതിനെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു അബ്ബാസ് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: തങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ മരം മുറിക്കുകയും ചിലര്‍ മുറിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതിനെതുടര്‍ന്ന്, ആരുടെ ചെയ്തിയാണ് പുണ്യകരമെന്നും ആരുടേതാണ് കുറ്റകരമെന്നും റസൂല്‍ തിരുമേനി(സ)യോട് ചോദിക്കണമെന്ന് മനസ്സുകളില്‍ തോന്നലുളവായി. ആദ്യ നിവേദനത്തിനു മുന്‍ഗണന നല്‍കുന്നവര്‍ അതില്‍നിന്ന് ഇപ്രകാരം ന്യായനിര്‍ധാരണം നടത്തിയിരിക്കുന്നു: ഇത് റസൂല്‍ തിരുമേനി(സ)യുടെ ഇജ്തിഹാദായിരുന്നു. അനന്തരം അല്ലാഹു ദിവ്യബോധനത്തിലൂടെ അതിനെ ബലപ്പെടുത്തി. അല്ലാഹുവിന്റെ ആജ്ഞയില്ലാത്ത സംഗതിയില്‍ റസൂലിന്റെ ഇജ്തിഹാദനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിനെ അതു സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ നിവേദനത്തിനു മുന്‍ഗണന കല്‍പിച്ചവരുടെ ന്യായനിര്‍ധാരണം ഇങ്ങനെയാണ്: രണ്ടുവിഭാഗം മുസ്‌ലിംകള്‍ അവരവരുടെ ഇജ്തിഹാദിനെ അവലംബിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു. അല്ലാഹു രണ്ടിനെയും അംഗീകരിച്ചു. അതിനാല്‍, വിജ്ഞന്‍മാര്‍ സദുദ്ദേശ്യത്തോടെ ഇജ്തിഹാദ് ചെയ്ത്, വിവിധ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ആ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായാലും ദൈവിക ശരീഅത്തില്‍ അവയെല്ലാം സത്യാധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും.

10. അവരുടെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിക്കുന്നതിലൂടെയും മുറിക്കാതിരിക്കുന്നതിലൂടെയും അവര്‍ക്ക് നിന്ദയും അവമതിയുമുണ്ടാക്കാനാണ് അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നര്‍ഥം. മുറിക്കുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന അവമതി ഇതാണ്: അവര്‍ സ്വകരങ്ങള്‍കൊണ്ട് നട്ടുവളര്‍ത്തിയതും വളരെക്കാലം അവര്‍ ഉടമകളായിരുന്നതുമായ തോട്ടത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ അവരുടെ കണ്‍മുമ്പില്‍വെച്ച് മുറിച്ചു വീഴ്ത്തിയിടുക. അതു മുറിക്കുന്നവരെ ഒരുവിധത്തിലും അവര്‍ക്ക് തടയാനാവാതിരിക്കുക. ഒരു സാധാരണ കര്‍ഷകന്നോ തോട്ടക്കാരന്നോ തന്റെ തോട്ടത്തില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വയലില്‍ മറ്റൊരാള്‍ കൈകടത്തുന്നത് സഹിക്കാനാവില്ല. അയാള്‍ കാണ്‍കെ തന്റെ വയലോ തോട്ടമോ വല്ലവരും നശിപ്പിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ അതിനെതിരെ മരിക്കാനൊരുങ്ങും. തന്റെ വസ്തുവഹകളില്‍ അന്യന്റെ കൈയേറ്റം തടയാനാകുന്നില്ലെങ്കില്‍ അത് അങ്ങേയറ്റത്തെ അപമാനത്തിന്റെയും നിന്ദ്യതയുടെയും ലക്ഷണമാണ്. എന്നാല്‍ ഇവിടെയിതാ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ സ്ഥലത്ത് ശൂരതയോടെ വസിച്ച ഒരു ഗോത്രം മുഴുവന്‍, അവരുടെ അയല്‍ക്കാര്‍ അവരുടെ തോട്ടങ്ങള്‍ ആക്രമിക്കുന്നതും അതിലെ വൃക്ഷങ്ങള്‍ മുറിച്ചു നീക്കുന്നതും നിസ്സഹായരായി നോക്കിനില്‍ക്കുന്നു. തങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഒരു ഉപദ്രവവുമേല്‍പിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കാവുന്നില്ല. അതിനുശേഷം മദീനയില്‍ത്തന്നെ വസിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു മാനവും അവശേഷിക്കുകയില്ല. വൃക്ഷം മുറിക്കാതിരിക്കുന്നതിലുള്ള അപമാനം ഇതാണ്: അവര്‍ മദീന വിട്ടുപോകുമ്പോള്‍ ഇന്നലെ വരെ അവരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലായിരുന്ന തഴച്ചുവളര്‍ന്ന തോട്ടം ഇന്ന് മുസ്‌ലിംകളുടെ കൈവശത്തിലായിത്തീര്‍ന്നത് അവര്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. അവര്‍ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നെങ്കില്‍ മുഴുവന്‍ വൃക്ഷങ്ങളും വെട്ടിവീഴ്ത്തുമായിരുന്നു. മുസ്‌ലിംകള്‍ക്ക് കൈവശപ്പെടുത്താന്‍ ഒന്നുപോലും അവശേഷിപ്പിക്കുകയില്ല. പക്ഷേ, നിസ്സഹായരായ അവര്‍ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ദുഃഖത്തോടെ, നിരാശയോടെ യാത്രതിരിക്കേണ്ടിവന്നു.

അല്ലാഹു വിധിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ = وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ
അവര്‍ക്ക് = عَلَيْهِمُ
നാടുകടത്തല്‍ = الْجَلَاءَ
അവന്‍ അവരെ ശിക്ഷിക്കുമായിരുന്നു = لَعَذَّبَهُمْ
ഈ ലോകത്തില്‍ = فِي الدُّنْيَاۖ
അവര്‍ക്കുണ്ട് = وَلَهُمْ
പരലോകത്ത് = فِي الْآخِرَةِ
നരകശിക്ഷ = عَذَابُ النَّارِ
അത് = ذَٰلِكَ
നിശ്ചയം, അവരായതുകൊണ്ടാണ് = بِأَنَّهُمْ
അവര്‍ വിരോധം വെച്ചുപുലര്‍ത്തി = شَاقُّوا
അല്ലാഹുവിനോട് = اللَّهَ
അവന്റെ ദൂതനോടും = وَرَسُولَهُۖ
ആര്‍ വിരോധം വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്നുവോ = وَمَن يُشَاقِّ
അല്ലാഹുവിനോട് = اللَّهَ
നിശ്ചയം, അല്ലാഹു = فَإِنَّ اللَّهَ
കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കുന്നവനാണ് = شَدِيدُ الْعِقَابِ
നിങ്ങള്‍ മുറിച്ചത് = مَا قَطَعْتُم
ഈത്തപ്പനയില്‍നിന്ന് = مِّن لِّينَةٍ
അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചത് = أَوْ تَرَكْتُمُوهَا
നില്‍ക്കുന്നവയായിട്ട് = قَائِمَةً
അവയുടെ മുരട്ടുകളില്‍ = عَلَىٰ أُصُولِهَا
അനുമതിയോടെയാണ് = فَبِإِذْنِ
അല്ലാഹുവിന്റെ = اللَّهِ
അപമാനിതരാക്കാനും = وَلِيُخْزِيَ
അധര്‍മകാരികളെ = الْفَاسِقِينَ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *