അല്‍ഹശ്ര്‍ – സൂക്തങ്ങള്‍: 7

مَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنكُمْۚ وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُواۚ وَاتَّقُوا اللَّهَۖ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿٧﴾

(7) പട്ടണവാസികളില്‍നിന്ന് അല്ലാഹു അവന്റെ ദൂതന്ന് തിരിച്ചുകൊടുത്തിട്ടുള്ളതൊക്കെയും അല്ലാഹുവിനും ദൂതന്നും ബന്ധുജനങ്ങള്‍ക്കും അനാഥര്‍ക്കും അഗതികള്‍ക്കും സഞ്ചാരികള്‍ക്കും ഉള്ളതാകുന്നു13 –അത് നിങ്ങളിലുള്ള സമ്പന്നന്മാരില്‍ മാത്രം കറങ്ങാതിരിക്കേണ്ടതിന്.14 ദൂതന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തരുന്നത് വാങ്ങിക്കൊള്ളുക. അദ്ദേഹം വിലക്കുന്നതില്‍നിന്ന് മാറിനില്‍ക്കുകയും ചെയ്യുക. അല്ലാഹുവിനെ ഭയപ്പെടുക. അല്ലാഹു കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കുന്നവനാകുന്നു.15

13. ആദ്യസൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞത്, മുതലുകള്‍ യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന ഭടന്‍മാര്‍ക്ക് വിതരണംചെയ്യാത്തതിന്റെ ന്യായമെന്തെന്നും അതിന്റെ ശര്‍ഈ വിധി ഗനീമത്തിന്റേതില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായതെന്തുകൊണ്ടെന്നും മാത്രമാണ്. അതിന്റെ അവകാശികള്‍ ആരൊക്കെയാണെന്നാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്. അതിന്റെ പ്രഥമ വിഹിതം അല്ലാഹുവിനും റസൂലിനുമുള്ളതാണ്. റസൂല്‍ തിരുമേനി ഈ വിധി നടപ്പാക്കിയതെങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് മാലികുബ്‌നു ഔസിബ്‌നി ഹദസാന്‍ ഉമറി(റ)ല്‍നിന്ന് ഇപ്രകാരം ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു: തിരുമേനി ഈ വിഹിതത്തില്‍നിന്ന് തന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ചെലവുകള്‍ നടത്തിയിരുന്നു. ശിഷ്ടാദായം ജിഹാദിനുവേണ്ട ആയുധങ്ങളും സവാരിമൃഗങ്ങളും സജ്ജീകരിക്കാന്‍ ചെലവഴിച്ചു (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം, മുസ്‌നദ് അഹ്മദ്, അബൂദാവൂദ്, തിര്‍മിദി, നസാഇ തുടങ്ങിയവര്‍ നിവേദനം ചെയ്തത്). തിരുമേനിക്കുശേഷം ഈ വിഹിതം മുസ്‌ലിംകളുടെ പൊതു ഖജനാവില്‍ ചേര്‍ന്നു; അല്ലാഹു അവന്റെ ദൂതനെ ഏല്‍പിച്ച ദൗത്യത്തെ സേവിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കാന്‍. ഇമാം ശാഫിഈ ഇപ്രകാരം അഭിപ്രായപ്പെട്ടതായി ഉദ്ധൃതമായിട്ടുണ്ട്: റസൂല്‍ തിരുമേനി(സ)ക്ക് സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന വിഹിതം തിരുമേനിക്കുശേഷം അവിടത്തെ ഖലീഫക്കുള്ളതാകുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ അവിടത്തെ ദൈവദൂതന്‍ എന്ന നിലക്കല്ല പ്രത്യുത, ഭരണ നായകന്‍ എന്ന നിലക്കായിരുന്നു തിരുമേനി അതിനര്‍ഹനായിരുന്നത്. എന്നാല്‍, ശാഫിഈ മദ്ഹബിലെ ഫുഖഹാക്കളധികവും മറ്റു ഭൂരിപക്ഷപണ്ഡിതന്‍മാരെപ്പോലെ, ഈ വിഹിതം മുസ്‌ലിംസമൂഹത്തിന്റെ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി വിനിയോഗിക്കാനുള്ളതാണെന്നും ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക വ്യക്തിക്കുള്ളതല്ലെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടവരാകുന്നു. രണ്ടാമത്തെ വിഹിതം ബന്ധുക്കള്‍ക്കുള്ളതാണ്. തിരുമേനി(സ)യുടെ ബന്ധുക്കളാണിതുകൊണ്ട് വിവക്ഷ. അതായത്, ഹാശിംവംശവും മുത്ത്വലിബ്‌വംശവും. തിരുമേനി(സ)ക്ക് സ്വന്തം ബാധ്യതകളും കുടുംബത്തിന്റെ ബാധ്യതകളും നിര്‍വഹിക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്റെ സഹായം ആവശ്യമായവരോ താന്‍ സഹായിക്കേണ്ടതാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നുന്നവരോ ആയ ബന്ധുക്കളോടുള്ള ബാധ്യതകളും നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിനുവേണ്ടിയാണീ വിഹിതം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. തിരുമേനിയുടെ വിയോഗാനന്തരം ഈ വിഹിതവും സ്വതന്ത്രവും വ്യതിരിക്തവുമായ ഒരു വിഹിതമായി നിലനില്‍ക്കുന്നില്ല. മുസ്‌ലിം അഗതികളെയും അനാഥരെയും യാത്രക്കാരെയും പോലെ ഹാശിം-മുത്ത്വലിബ് വംശങ്ങളിലെ ആവശ്യക്കാരായവരുടെ അവകാശങ്ങളും പൊതുഖജനാവിന്റെ ചുമതലയിലായി. സകാത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് വിഹിതമില്ല എന്ന അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അവരുടെ അവകാശം മറ്റുള്ളവരുടേതിനെക്കാള്‍ മികച്ചതായി ഗണിക്കപ്പെട്ടുവെന്നുമാത്രം. അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു അബ്ബാസ്(റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അബൂബക്ര്‍, ഉമര്‍, ഉസ്മാന്‍ എന്നിവരുടെ കാലത്ത് ആദ്യത്തെ രണ്ടു വിഹിതങ്ങള്‍ ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തി ബാക്കി മൂന്ന് (അനാഥര്‍, അഗതികള്‍, യാത്രക്കാര്‍) കൂട്ടരെ മാത്രം ഫൈഇന്റെ അവകാശികളായി നിലനിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. അനന്തരം അലി(റ)യും തന്റെ കാലത്ത് ഈ നടപടി തുടര്‍ന്നു. മുഹമ്മദുബ്‌നു ഇസ്ഹാഖ്, ഇമാം മുഹമ്മദ് ബാഖിറിനെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു: അലി(റ)യുടെ അഭിപ്രായം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അഭിപ്രായം (ഈ വിഹിതം ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് കിട്ടേണ്ടതാണെന്നത്) തന്നെയായിരുന്നുവെങ്കിലും അബൂബക്‌റിന്റെയും ഉമറിന്റെയും നടപടിക്കെതിരായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഹസനുബ്‌നു മുഹമ്മദിബ്‌നി ഹനഫി പ്രസ്താവിച്ചു: ‘തിരുമേനിക്കുശേഷം ഈ രണ്ട് വിഹിതങ്ങള്‍ (റസൂലിന്റെയും ബന്ധുക്കളുടെയും) സംബന്ധിച്ച് ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടായി. ഒന്നാമത്തെ വിഹിതം പ്രവാചകന്റെ ഖലീഫക്ക് ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നു ചിലര്‍ വാദിച്ചു. ചിലര്‍ രണ്ടാമത്തെ വിഹിതം തിരുമേനിയുടെ ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നും വാദിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ വിഹിതം ഖലീഫയുടെ ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നായിരുന്നു വേറെ ചിലരുടെ നിലപാട്. ഒടുവില്‍ ഈ രണ്ട് വിഹിതവും ജിഹാദിന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് ചെലവഴിക്കപ്പെടണം എന്ന ഇജ്മാഅ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.’ അത്വാഅ് പറയുന്നു: ഉമറുബ്‌നു അബ്ദില്‍ അസീസിന്റെ കാലത്ത് തിരുമേനിയുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും വിഹിതം ഹാശിംവംശത്തിന് എത്തിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇമാം അബൂഹനീഫയുടെയും ഹനഫീഫുഖഹാക്കളില്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയും നിലപാട് ഇതാകുന്നു. ഖുലഫാഉര്‍റാശിദയുടെ കാലത്ത് നടന്നുവന്നതുതന്നെയാണ് ഇവ്വിഷയകമായി സാധുവായിട്ടുള്ളത് (അബൂയൂസുഫിന്റെ കിതാബുല്‍ ഖറാജ് പേ. 19-21). ഇമാം ശാഫിഈയുടെ അഭിപ്രായമിതാണ്: ഹാശിംവംശത്തിലോ മുത്ത്വലിബ്‌വംശത്തിലോ ഉള്‍പ്പെട്ടവരാണെന്ന് സ്ഥാപിതമാവുകയോ പൊതുവില്‍ അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തവരിലെ സമ്പന്നര്‍ക്കും ദരിദ്രര്‍ക്കും ഫൈഅ് മുതല്‍ നല്‍കാവുന്നതാകുന്നു (മുഗ്‌നില്‍മുഹ്താജ്). അവരില്‍ ആവശ്യക്കാരായവരെ മാത്രമേ ഈ മുതല്‍കൊണ്ട് സഹായിക്കാവൂ എന്നാണ് ഹനഫികളുടെ പക്ഷം. എങ്കിലും അവരുടെ അവകാശം മറ്റുള്ളവരെക്കാള്‍ മികച്ചതാണ് (റൂഹുല്‍ മആനി). ഇവ്വിഷയകമായി ഗവണ്‍മെന്റ് നിര്‍ബന്ധമായി പാലിക്കേണ്ട നിയമമൊന്നുമില്ല എന്നത്രെ മാലിക്കികളുടെ നിലപാട്. അതതുകാലത്ത് ഉചിതമായിത്തോന്നുന്നതില്‍ ചെലവഴിക്കാവുന്നതാണ്. എങ്കിലും പ്രവാചകകുടുംബത്തിന് മുന്‍ഗണനനല്‍കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. (ഹാശിയതുദ്ദുസൂഖി അലാ ശര്‍ഹില്‍ കബീര്‍) ശേഷിക്കുന്ന മൂന്ന് വിഹിതങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് ഫുഖഹാക്കള്‍ക്കിടയില്‍ കാര്യമായ തര്‍ക്കമൊന്നുമില്ല. എന്നാല്‍, ഇമാം ശാഫിഈയും മറ്റു മൂന്ന് ഇമാമുകളും തമ്മില്‍ ഒരഭിപ്രായാന്തരമുണ്ട്. ഇമാം ശാഫിഈയുടെ വീക്ഷണത്തില്‍ മൊത്തം ഫൈഇനെ അഞ്ച് തുല്യവിഹിതങ്ങളാക്കി വിഭജിക്കുന്നു. അതില്‍ ഒരു വിഹിതം, മുന്‍ പറഞ്ഞ വകുപ്പുകളില്‍ ഇപ്രകാരമാണ് ചെലവഴിക്കേണ്ടത്: 1/5 മുസ്‌ലിംകളുടെ പൊതുനന്മക്ക്, 1/5 ഹാശിം വംശത്തിനും മുത്ത്വലിബ് വംശത്തിനും, 1/5 അനാഥര്‍ക്ക്, 1/5 അഗതികള്‍ക്ക്, 1/5 യാത്രക്കാര്‍ക്ക്. ഇമാം മാലിക്കും അബൂഹനീഫയും അഹ്മദും ഇങ്ങനെയൊരു വ്യവസ്ഥ നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടില്ല. ഫൈഅ്മുതല്‍ മുഴുവന്‍ മുസ്‌ലിംകളുടെ പൊതുനന്മക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ് എന്നാണവരുടെ അഭിപ്രായം (മുഗ്‌നില്‍ മുഹ്താജ്).

14. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ ഇസ്‌ലാമിക സമൂഹത്തിന്റെയും സര്‍ക്കാറിന്റെയും സാമ്പത്തിക നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സുപ്രധാന സൈദ്ധാന്തിക സൂക്തങ്ങളിലൊന്നാണിത്. സമ്പത്തിന്റെ കറക്കം സമൂഹത്തെ മുഴുവന്‍ പൊതുവില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം. സമ്പത്ത് സമ്പന്നരില്‍ മാത്രമായി ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞുകൂടാ. അല്ലെങ്കില്‍, പ്രമാണി എന്നും കൂടുതല്‍ പ്രമാണിയും പാവപ്പെട്ടവന്‍ എന്നും കൂടുതല്‍ പാവപ്പെട്ടവനും ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കരുത്. ഖുര്‍ആന്‍ ഈ നയം പ്രഖ്യാപിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. അതിന്റെ സാക്ഷാത്കരണത്തിനുവേണ്ട നിയമങ്ങളും നിഷ്‌കര്‍ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. പലിശ നിരോധിച്ചു. സകാത്ത് നിര്‍ബന്ധമാക്കി. യുദ്ധാര്‍ജിത സ്വത്തുക്കളില്‍നിന്ന് അഞ്ചിലൊന്ന് നീക്കിവെക്കാന്‍ വിധിച്ചു. ഐച്ഛിക ദാനങ്ങളെ അടിക്കടി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. സമ്പത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ദരിദ്രവിഭാഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുന്ന രൂപത്തില്‍ പലതരം പ്രായശ്ചിത്തങ്ങള്‍ നിര്‍ദേശിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. മരിച്ചുപോകുന്നവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ ഏറെ വിശാലമായ വൃത്തത്തില്‍ വ്യാപിക്കാനുതകുന്ന അനന്തരാവകാശ നിയമങ്ങളും ആവിഷ്‌കരിച്ചു. ധാര്‍മികതലത്തില്‍ ലുബ്ധ് ആക്ഷേപാര്‍ഹവും ഉദാരത വിശിഷ്ടവുമായ ഗുണങ്ങളായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു. സമ്പന്ന വിഭാഗത്തെ, അവരുടെ സ്വത്തുക്കളില്‍ യാചകര്‍ക്കും ജീവിതമാര്‍ഗം വിലക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്കും അവരുടെ അവകാശം എന്ന നിലക്കുതന്നെ അതു നല്‍കേണ്ടതുണ്ടെന്നും ഉദ്‌ബോധിപ്പിച്ചു. ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ വലിയൊരു വരുമാനമാര്‍ഗമായ ഫൈഇന്റെ അഞ്ചിലൊന്ന് ദരിദ്രവിഭാഗത്തെ സഹായിക്കാന്‍ ചെലവഴിക്കണമെന്ന നിയമവും നിര്‍ദേശിച്ചു. അന്ന് ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന് സുപ്രധാനമായ രണ്ട് വരുമാനങ്ങളാണുണ്ടായിരുന്നത് എന്ന വസ്തുതകൂടി ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. സകാത്തും ഫൈഉമായിരുന്നു അവ. മുസ്‌ലിംകളുടെ, നിശ്ചിത പരിധി കഴിഞ്ഞ എല്ലാ ധനത്തില്‍നിന്നും കാലികളില്‍നിന്നും വ്യാപാര മുതലുകളില്‍നിന്നും കാര്‍ഷികാദായങ്ങളില്‍നിന്നും വസൂല്‍ ചെയ്യപ്പെടുന്നതാണ് സകാത്ത്. അതിന്റെ മുഖ്യഭാഗം ദരിദ്രവിഭാഗത്തിനു മാത്രമായിട്ടുള്ളതാണ്. അമുസ്‌ലിംകളില്‍നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന സംരക്ഷണ നികുതി(ജിസ്‌യ)യും കാര്‍ഷികാദായ വിഹിതവും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള എല്ലാ വരുമാനങ്ങളും ചേര്‍ന്നതാണ് ഫൈഅ്. അതിന്റെയും മുഖ്യഭാഗം ദരിദ്രവിഭാഗത്തിന് നീക്കിവെക്കപ്പെട്ടു. ഒരു ഇസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ ആയവ്യയ വ്യവസ്ഥയും രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം സാമ്പത്തിക വ്യവഹാരക്രമവും സാമ്പത്തികോപാധികളില്‍ ധനാഢ്യരുടെയും പ്രമാണിമാരുടെയും കുത്തക നിലനിര്‍ത്തുന്നതോ സമ്പത്ത് ദരിദ്രരില്‍നിന്ന് സമ്പന്നരിലേക്കൊഴുകുന്നതോ സമ്പത്ത് ധനികരില്‍ത്തന്നെ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതോ ആയിരിക്കരുത് എന്നാണ് ഇതൊക്കെ വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

15. പ്രഭാഷണ പശ്ചാത്തലം പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ ഈ സൂക്തത്തിന്റെ താല്‍പര്യമിതാണ്: ബനുന്നദീറിന്റെ സ്വത്ത് സംബന്ധിച്ച ക്രമീകരണത്തിലും അതേപ്രകാരം ശേഷമുണ്ടാകുന്ന ഫൈഅ്‌വിതരണത്തിലും റസൂല്‍ (സ) കൈക്കൊള്ളുന്ന തീരുമാനം ഒരു നീരസവുമില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളണം. റസൂല്‍ ആര്‍ക്ക്, എന്തു നല്‍കുന്നുവോ അവര്‍ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളട്ടെ. ആര്‍ക്ക് നല്‍കിയില്ലയോ അതിന്റെ പേരില്‍ അവര്‍ തര്‍ക്കിക്കുകയോ ആവശ്യപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്. എന്നാല്‍, വിധിയുടെ വാക്കുകള്‍ പൊതുവിലുള്ളതായതുകൊണ്ട് അത് ഫൈഅ്‌വിതരണത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രം പരിമിതമാകുന്നില്ല. എല്ലാ സംഗതികളിലും മുസ്‌ലിംകള്‍ പ്രവാചകനെ അനുസരിച്ചുകൊള്ളണമെന്ന് അതു താല്‍പര്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ ‘റസൂല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കിയത്’ എന്നതിന്റെ വിപരീതമായി ‘നല്‍കാത്തത്’എന്നു പറയാതെ നിങ്ങളെ വിരോധിച്ചതില്‍നിന്ന് വിരമിക്കുക, എന്നു പറഞ്ഞത് ഈ ആശയത്തെ കൂടുതല്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. വിധി ഫൈഅ്‌വിതരണത്തിലുള്ള അനുസരണത്തില്‍ മാത്രം പരിമിതമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ‘നല്‍കിയത്’ എന്നതിന്റെ വിപരീതമായി ‘നല്‍കാത്ത’എന്നായിരുന്നു പറയുക. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നിരോധിക്കുക അല്ലെങ്കില്‍ തടയുക എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചത് വിധിയുടെ ലക്ഷ്യം നബി(സ)യുടെ ആജ്ഞാനിരോധങ്ങളെ അനുസരിക്കുകയാണെന്ന് സുതരാം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ സംഗതി നബി(സ) തന്നെ പ്രസ്താവിക്കുകയുമുണ്ടായി. അബൂഹുറയ്‌റ(റ) നിവേദനം ചെയ്തതായി മുസ്‌ലിമും ബുഖാരിയും ഉദ്ധരിക്കുന്നു ”ഞാന്‍ ഒന്നു കല്‍പിച്ചാല്‍ നിങ്ങള്‍ കഴിവിന്‍പടി അത് നടത്തുക. ഞാന്‍ ഒന്ന് നിരോധിച്ചാല്‍ അത് വര്‍ജിക്കുകയും ചെയ്യുക.” ഇബ്‌നു മസ്ഊദി(റ)നെക്കുറിച്ച് ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു: ഒരിക്കല്‍ അദ്ദേഹം പ്രസംഗത്തിനിടയില്‍, ഇന്നയിന്ന രീതികള്‍ സ്വീകരിച്ച സ്ത്രീകളെ അല്ലാഹു ശപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുകയുണ്ടായി. ആ പ്രസംഗം കേട്ട ഒരു സ്ത്രീ അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: ‘താങ്കള്‍ക്ക് എവിടന്നാണ് ഇതു കിട്ടിയത്? അല്ലാഹുവിന്റെ വേദത്തില്‍ എവിടെയും ഞാനിതു കാണുന്നില്ലല്ലോ.’ അബ്ദുല്ലാഹിബ്‌നു മസ്ഊദ്(റ) അവരോട് പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ വേദം വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഇക്കാര്യം കണ്ടിരിക്കും. റസൂല്‍ നല്‍കിയതെന്തും നിങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളുക, അദ്ദേഹം നിരോധിച്ചതില്‍നിന്ന് വിരമിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ഖുര്‍ആന്‍ വാക്യം നിങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലേ?’ അവര്‍ പറഞ്ഞു: ‘ഉണ്ട്, ആ സൂക്തം ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.’ അദ്ദേഹം: ‘എങ്കില്‍ റസൂല്‍ (സ) ഈ പണി വിരോധിക്കുകയും അതു ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളെ ശപിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.’ അവര്‍: ‘ഇപ്പോഴെനിക്ക് മനസ്സിലായി’ (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം, മുസ്‌നദ് അഹ്മദ്, ഇബ്‌നുഅബീഹാതിം

അല്ലാഹു അധീനപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തത് = مَّا أَفَاءَ اللَّهُ
അവന്റെ ദൂതന്ന് = عَلَىٰ رَسُولِهِ
നാട്ടുകാരില്‍നിന്ന് = مِنْ أَهْلِ الْقُرَىٰ
അല്ലാഹുവിന്നുള്ളതാകുന്നു = فَلِلَّهِ
അവന്റെ ദൂതന്നും = وَلِلرَّسُولِ
അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍ക്കും = وَلِذِي الْقُرْبَىٰ
അനാഥകള്‍ക്കും = وَالْيَتَامَىٰ
അഗതികള്‍ക്കും = وَالْمَسَاكِينِ
വഴിപോക്കര്‍ക്കും = وَابْنِ السَّبِيلِ
അതാവാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി = كَيْ لَا يَكُونَ
കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് = دُولَةً
ധനികര്‍ക്കിടയില്‍ = بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ
നിങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള = مِنكُمْۚ
നിങ്ങള്‍ക്കു നല്‍കിയത് = وَمَا آتَاكُمُ
ദൈവദൂതന്‍ = الرَّسُولُ
അത് നിങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുക = فَخُذُوهُ
യാതൊരു കാര്യം = وَمَا
അദ്ദേഹം നിങ്ങളെ വിലക്കി = نَهَاكُمْ
അതില്‍നിന്ന് = عَنْهُ
നിങ്ങള്‍ വിട്ടകലുകയും ചെയ്യുക = فَانتَهُواۚ
നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിനെ സൂക്ഷിക്കുക = وَاتَّقُوا اللَّهَۖ
നിശ്ചയം അല്ലാഹു = إِنَّ اللَّهَ
കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കുന്നവനാണ് = شَدِيدُ الْعِقَابِ

Add comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *